Drodzy Rodzice, jeśli zdarza się, że Wasze dziecko bez wyraźnego powodu bywa apatyczne, lub rozgniewane, ma skłonności do przemocy, albo ma trudności w nauce i nie chce chodzić do szkoły lub też skarży się na poranne dolegliwości, np. ból brzucha, który faktycznie ustępuje, gdy zgadzacie się Państwo na pozostanie dziecka w domu? Jest to jasne przesłanie do poddania dziecka konsultacji w Poradni Empatia. Przeoczenie wydawałoby się banalnych sygnałów prowadzi do pogłębiania i nawarstwiania się problemów.

Jeżeli macie Państwo kłopot z dorastającymi dziećmi, które wagarują, są wulgarne, podejrzewacie, że stosuję używki – również potrzebna jest Wam pomoc.

Zespół specjalistów zdiagnozuje przyczynę takiego stanu rzeczy i wspólnie z Państwem ustali plan działania najlepszy dla Waszego dziecka.

Poradnia Empatia oferuje swoje usługi:

1. Konsultacja psychologiczna z opinią
Polega na zorientowaniu się i określeniu problemu, jak również na szukaniu jego rozwiązań z uwzględnieniem sytuacji oraz możliwości rodziny. Głównym celem konsultacji jest rozpoznanie trudności osobistych lub wychowawczych, z jakimi zgłaszają się rodzice, zapoznanie się z oczekiwaniami i potrzebami rodziców, wsparcie rodziców w problemie, rozjaśnienie i lepsze zrozumienie sytuacji życiowej, wskazanie adekwatnej oferty pomocy dla dziecka i całej rodziny.

Czas trwania: 60 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

2. Konsultacja pedagogiczna z opinią

To proces, którego celem jest wyjaśnienie przyczyn trudności w uczeniu się lub przyczyn negatywnego zachowania. W czasie spotkania ze specjalistą oprócz rozmowy dziecko lub nastolatek wykonuje szereg zadań, których celem jest określenie potencjałów i deficytów. Diagności w swojej pracy stosują wystandaryzowane testy, dzięki czemu wspólnie z rodzicem określany jest plan działania odpowiedni dla danego problemu, z uwzględnieniem potrzeb i możliwości dziecka i jego bliskich.

Czas trwania: 60 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

3. Konsultacja logopedyczna z opinią

Szczegółowa diagnoza, obejmuje:

  • wywiad z dzieckiem lub/ i opiekunem
  • ustalenie sposobów, w jaki pacjent porozumiewa się i jak rozumie komunikaty słowne, oraz jak realizuje wypowiedzi
  • ocenę budowy aparatu artykulacyjnego i jego sprawności
  • ocenę sprawności czynności fizjologicznych; oddychania, połykania, żucia
  • wykonanie orientacyjnych badań słuchu fizycznego i fonematycznego
  • analizę wyników badań specjalistycznych (audiologicznych, foniatrycznych, neurologicznych czy psychologicznych)
  • możliwość zlecenia dodatkowych badań lub włączenie w proces terapeutycznych innych metod wspomagających i przyśpieszających efektywność leczenia.

 

Badanie kończy się  rozmową podczas, której logopeda wyjaśnia naturę zaburzenia, jego przyczynę oraz przedstawia możliwości terapii.
Przed rozpoczęciem terapii przeprowadzany jest test, którego wynikiem jest pomiar wyjściowy, czyli punkt odniesienia przy ocenie postępów.

Czas trwania: 60 minut
Organizacja: 1 spotkanie

4. Konsultacja neurologopedyczna z opinią

Jest to specjalistyczna diagnoza neurologopedyczna wg Standardów Koncepcji NDT-Bobath SLT oraz badania przesiewowe do wykrywania zaburzeń mowy u dzieci.

Zakres diagnozy:

  • diagnoza neurologopedyczna wg Standardów Koncepcji NDT-Bobath SLT
  • badania przesiewowe do wykrywania zaburzeń mowy u dzieci

Badanie neurologopedyczne niemowląt:

Diagnoza neurologopedyczna, według neurofizjologicznych strategii diagnozowania NDT Bobath oraz funkcjonalnej diagnostyki rozwoju dziecka dla dzieci do 24 miesiąca życia.
Szczególne wskazanie do badania obejmuje dzieci już od 8 miesiąca życia, jeśli urodziły się: 

  • przedwcześnie
  • w wyniku cesarskiego cięcia
  • z niską wagą urodzeniową
  • obciążeniami dziedzicznymi
  • małą liczbą pkt. Apgar po porodzie
  • niedotlenieniem
  • cechami wad wrodzonych
  • innymi powikłaniami okołoporodowymi
  • rozwojem, który niepokoi rodziców (zwłaszcza w zakresie zabawy, nawiązywania przez dziecko kontaktu z najbliższym otoczeniem, komunikowania się)

 Neurologopeda zbada i oceni:

  • słuch fizyczny dziecka 
  • budowę twarzoczaszki i aparatu mowy (np. języka, wędzidełka)
  • odruchy ustno-twarzowe (otwierania ust, ssania, przełykania, szukania i inne)
  • percepcję wzrokową
  • percepcję słuchową
  • wrażliwość na bodźce dotykowe
  • sposób komunikowania się i reakcji na otoczenie

Badanie obejmuje zakres:

  • komunikacji językowej
  • funkcji poznawczych
  • pamięci
  • percepcji
  • praksji
  • artykulacji

Szybkie dostrzeżenie ewentualnych nieprawidłowości w rozwoju dziecka, zwłaszcza w 1 roku jego życia, pozwoli na postawienie trafnej diagnozy i ukierunkowanie działań terapeutycznych. 

Czas trwania: 90 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

5. Badanie rozwoju intelektu dla dzieci i młodzieży z opinią

Inteligencja jest pewną ogólną zdolnością, która pozwala jednostce działać celowo, myśleć racjonalnie, efektywnie współdziałać ze środowiskiem.
Dzięki przeprowadzeniu badania uzyskujemy informacje dotyczące funkcjonowania poznawczego osoby w różnych sferach. Możliwa jest diagnoza szczególnych uzdolnień i możliwości intelektualnych oraz zaniedbanych, słabo rozwiniętych sfer funkcjonowania poznawczego, co jest ważne zwłaszcza u dzieci. Można bowiem określić obszary, w których dziecko powinno być szczególnie stymulowane, by osiągnęło pełniejszy rozwój.
Badanie dostarcza także informacji o pewnych cechach osobowości, np. wyznaczających zachowanie badanego w obecności osoby egzaminującej, o poziomie lęku występującego u badanego w sytuacjach społecznych, umiejętności trafnego oceniania i interpretowania sytuacji społecznych. Możliwe jest również uzyskanie informacji o uszkodzeniach mózgu. Informacje dotyczące osobowości i zmian mózgowych uzyskuje się po przestudiowaniu profilu uzyskanych wyników, złożonego z wyników poszczególnych podskal. Informacje dotyczące funkcjonowania poszczególnych obszarów mózgu lub specyficznych zaburzeń.
W wyniku przeprowadzenia testu uzyskuje się także IQ (z języka angielskiego intelligence quotient) - iloraz inteligencji. Jest to wynik uzyskany w teście przez osobę badaną porównany ze średnim wynikiem uzyskanym w teście przez osoby stanowiące reprezentatywną próbę populacji oraz będące w tym samym przedziale wiekowym, co badany.

Czas trwania: 120 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

6. Kompleksowa diagnoza rozwoju umysłowego i gotowości 5-6 latka do podjęcia nauki w szkole z wydaniem opinii

Badaniem obejmuje się dzieci wieku 5 i 6 lat, których rodzice mają wątpliwości co do ich gotowości do podjęcia nauki w szkole.

Dobry start w szkole ma ogromne znaczenie dla całego życia dziecka. Dlatego warto przygotowywać ten start już od początku "zerówki", a nawet jeszcze wcześniej. Badanie psychologiczne w tym momencie pozwoli określić mocne i słabsze strony przyszłego pierwszaka, odkryć ewentualne zagrożenie dysleksją lub dyskalkulią oraz zaplanować pracę z dzieckiem w przedszkolu i w domu w okresie poprzedzającym rozpoczęcie formalnej nauki, co pozwoli wyrównać ewentualne braki i jeszcze lepiej rozwinąć zdolności.
Gotowość do nauki nie jest jednak czymś, co dziecko osiąga automatycznie w pewnym wieku (np. po ukończeniu 7 lat). Decyduje o niej wiele czynników – nie tylko wrodzone możliwości dziecka, ale także (w bardzo dużej mierze) to, jakie doświadczenie zdobyło do tej pory dzięki pomocy dorosłych. Badania prowadzone w Polsce pokazują niestety, że ok. 30% pierwszaków na początku nauki nie jest jeszcze do niej gotowa. Wiele spośród nich w naturalny sposób przezwycięża napotkane trudności i po kilku miesiącach dogania „doroślejszych” kolegów. Jeśli jednak zaległości rozwojowe dziecka są duże i obejmują wiele sfer, może to oznaczać dla niego spore kłopoty – i to nie tylko w sferze nauki.

Badanie gotowości szkolnej można przeprowadzić w ciągu jednego spotkania, które trwa 180 minut. Zaleca się jednak podzielić ten proces na 2-3 spotkania ze względu na często występujące u dzieci w tym wieku trudności w koncentracji przez czas 3 godzin. Zależy nam na formie badania, które nie spowoduje stresu ani nadmiernego przemęczenia. Podczas badania wykorzystujemy testy, które mają formę zabawową, dziecko rysuje, składa puzzle, rozwiązuje łamigłówki itp.

Podczas pierwszego spotkania specjalista po nawiązaniu przyjaznego kontaktu z dzieckiem przeprowadza badanie "Baterią metod diagnozy rozwoju psychomotorycznego dzieci pięcio- i sześcioletnich" ("Bateria 5/6"). Jest to pierwsza w Polsce uwzględniająca aktualną podstawę programową wychowania przedszkolnego, wydana w 2010 r., znormalizowana metoda diagnostyczna przygotowana przez zespół pod kierownictwem prof. Marty Bogdanowicz. Badanie wraz z rozmową wstępną i przekazaniem informacji o wynikach trwa ok. 90 minut. W ten sposób uzyskujemy wiedzę o funkcjonowaniu dziecka na tle jego rówieśników w następujących obszarach, bardzo istotnych dla powodzenia w nauce czytania, pisania i liczenia:

  • motoryka mała (sprawność dłoni w zakresie ruchów precyzyjnych)
  • motoryka duża
  • rozwój poznawczy
  • zasób słownictwa dziecka, zdolność kategoryzowania obiektów, podstawowe umiejętności matematyczne
  • funkcje wzrokowo-przestrzenne
  • analiza i synteza wzrokowa, percepcja przestrzenna, koordynacja wzrokowo-ruchowa, bezpośrednia pamięć wzrokowa
  • funkcje słuchowo-językowe - analizowanie i przetwarzanie dźwięków mowy, kluczowe dla procesów czytania i pisania
  • lateralizacja - dominacja oka i ręki
  • wiedza społeczna
  • gotowość emocjonalna do nauki

Jeżeli wyniki dziecka w jednym lub kilku obszarach badanych "Baterią 5/6" są niskie, wskazane jest poszerzenie diagnozy o drugie spotkanie (ok. 90 minut), podczas którego psycholog przeprowadzi badanie inteligencji i funkcjonowania emocjonalnego.
Po zakończeniu badań informujemy rodziców, nad jakimi umiejętnościami dziecka i w jaki sposób należy pracować w domu, wydajemy także szczegółową opinię dla nauczycieli ze wskazaniami do pracy oraz wynikami badań lub też wydajemy opinię o potrzebie odroczenia obowiązku szkolnego.

Czas trwania: 180 minut
Organizacja: 2-3 spotkania

 

7. Kompleksowa diagnoza specyficznych trudności w uczeniu się (dysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia) z opinią. Jeśli dziecko ma trudności w czytaniu i pisaniu ...

Trudna, a nawet wręcz dramatyczna jest sytuacja tych dzieci, które już od najmłodszych lat szkoły podstawowej nie mogą sobie poradzić z nauką, bo nie są w stanie opanować umiejętności czytania i pisania w czasie przewidzianym programem szkolnym. Długie godziny pracy z dzieckiem w domu, wizyty w poradniach, udział dziecka w terapii pedagogicznej w szkole lub w poradni nie zawsze dają szybkie, oczekiwane efekty.

Dzieci te znając litery nie potrafią płynnie czytać, często nieudolnie składają głoski przekręcając wyrazy, gubią sens czytanego zdania. Nie zdążają na czas przeczytać lektur szkolnych lub wcale ich nie czytają. W pisaniu „zjadają” litery (np. końcówki), przekręcają ich kolejność, zniekształcają obraz graficzny wielu wyrazów do tego stopnia, że czasem trudno jest domyśleć się co jest napisane. Zaburzeniom czytania i pisania towarzyszą często zaburzenia orientacji przestrzennej polegające na tym, że dzieci często nie potrafią rozplanować właściwie miejsca w zeszycie. Zaczynają pisać np. w środku strony i często zanim ją zapiszą do końca przechodzą do następnej. Zeszyty sprawiają wrażenie niechlujnych. Otoczenie nie rozumie dlaczego mimo uwag stronnice pozostają do połowy puste. Wielu rodzicom i nauczycielom trudno jest zrozumieć: jak to się dzieje, że dziecko takie bystre, rezolutne, poprawnie myślące, radzące sobie w wielu skomplikowanych sytuacjach życiowych - nie lubi czytać i tak brzydko pisze?! Podczas czytania i pisania bardzo szybko przejawia objawy zmęczenia i zniechęcenia. Wielokrotne powtarzania, przepisywania niekiedy całych zeszytów, długotrwałe odrabianie lekcji - też nie przynoszą wyraźnej poprawy.

 CO WARTO WIEDZIEĆ O DYSLEKSJI?
Termin dysleksja rozwojowa obejmuje kilka rodzajów zaburzeń:

DYSLEKSJA - trudności w czytaniu (zaburzenia zarówno tempa i techniki czytania, jak i stopnia rozumienia treści)

DYSORTOGRAFIA - trudności z opanowaniem poprawnej pisowni (dziecko popełnia błędy ortograficzne mimo dobrej znajomości zasad pisowni)

DYSGRAFIA - niski poziom graficzny pisma (brzydkie, koślawe litery, trudności z utrzymaniem się w linijce, litery w wyrazach nierówne)

DYSKALKULIA - problemy w matematyce (niski poziom rozumowania operacyjnego, kłopoty z pojęciami abstrakcyjnymi, np. pojęciem liczby, wielkości, proporcji). Dysleksja rozwojowa to specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym, u których współwystępują zaburzenia funkcji percepcyjno-motorycznych, zaangażowanych w proces nabywania tych umiejętności.

Zaburzenia mogą dotyczyć:

  • percepcji wzrokowej
  • percepcji słuchowej
  • funkcji językowych, motoryki
  • integracji tych procesów
  • pamięci wzrokowej, słuchowej, ruchowej
  • lateralizacji
  • orientacji w schemacie ciała, kierunkach i przestrzeni

Typy dysleksji:

  • dysleksja typu wzrokowego, u podłoża której leżą zaburzenia percepcji i pamięci wzrokowej, powiązane z zaburzeniami koordynacji wzrokowo-ruchowej i wzrokowo-przestrzennej
  • dysleksja typu słuchowego, u podłoża której leżą zaburzenia percepcji i pamięci słuchowej dźwięków mowy, powiązana z zaburzeniami funkcji językowych
  • dysleksja integracyjna, kiedy to poszczególne funkcje nie wykazują zakłóceń, natomiast zaburzona jest ich koordynacja, czyli występują zaburzenia integracji percepcyjno-motorycznej
  • dysleksja typu mieszanego, gdy występują zaburzenia w zakresie wymienionych powyżej funkcji łącznie

Te trudności w uczeniu się nie zależą od poziomu inteligencji dziecka, często dyslektycy to osoby o wysokiej, a nawet wybitnej inteligencji. Dysleksja jest zjawiskiem powszechnym na całym świecie, bez względu na preferowany system kształcenia, nie są też wynikiem lenistwa czy złej woli ucznia.

Przyczyną tego typu zaburzeń mogą być mikrouszkodzenia tych części kory mózgowej, które są odpowiedzialne za rozpoznawanie słyszanych głosek, widzianych liter, łączenia ich w wyrazy.

Często zdarza się, że osoby mające dysleksję nie są tego świadome. Z roku na rok kłopoty w szkole pogłębiają się, nauka staje się coraz bardziej uciążliwa i do trudności w czytaniu i pisaniu dochodzą zaburzenia emocjonalne. Czasami dopiero przed różnego rodzaju testami i egzaminami uczeń przechodzi specjalistyczne badania psychologiczne i pedagogiczne, które stwierdzają dysleksję.

Tymczasem już znacznie wcześniej rodzice mogą zorientować się, że ich dziecko należy do grupy tzw. „ryzyka dysleksji”. Dzieci takie są niezręczne, mają kłopoty z lepieniem, malowaniem i odwzorowywaniem. Ich zeszyty wyglądają niechlujnie. Dużą trudność sprawia dzieciom dyslektycznym składanie układanek, gdzie trzeba wyodrębnić część z całości lub złożyć kilka części w całość. Miewają one również wady wymowy i kłopoty z rozróżnianiem dźwięków (np. ę i en, dź i ć). Mylą litery podobne pod względem kształtu (np. b-p, d-g) i litery odpowiadające podobnym głoskom (np. b-p, d-t, g-k) . Przez to nękające dyslektyków pomyłki w czytaniu i brak zrozumienia czytanego tekstu. Uczniowie z dysleksją mogą też mylić prawą i lewą stronę i mieć zaburzenia w orientacji przestrzennej - stąd kłopoty w nauce geografii („czytanie” mapy) i chemii (wzory strukturalne), a nawet pewna niezborność i niezgrabność na zajęciach sportowych.

Czas trwania: 180 minut
Organizacja: 2-3 spotkania

 

8. Diagnoza procesów integracji sensorycznej z opinią

Jakie zachowania dziecka mogą wskazywać na zaburzenia integracji sensorycznej? Nieprawidłowa integracja sensoryczna przejawia się tzw. dysfunkcjami, czyli zaburzeniami. Pojawiają się one, gdy układ nerwowy niewłaściwie organizuje bodźce zmysłowe. Dysfunkcje nie są związane z uszkodzeniem narządów zmysłów, np. z niedosłuchem czy krótkowzrocznością. Oczywiście, jeśli istnieją obawy dotyczące sprawności poszczególnych analizatorów, niezbędna jest konsultacja lekarska. Dysfunkcje integracji sensorycznej dotyczą nieprawidłowości w zakresie przetwarzania bodźców sensorycznych w obrębie następujących systemów: czuciowego (dotykowego i proprioceptywnego), przedsionkowego, słuchowego, wzrokowego, węchowego i smakowego.

Objawy dysfunkcji integracji sensorycznej najczęściej manifestują się:

1. Nadmierną wrażliwością na bodźce dotykowe, wzrokowe, słuchowe oraz ruch. Nadwrażliwość może się objawiać takimi zaburzeniami zachowania jak: rozdrażnienie, wycofywanie się w wyniku dotknięcia, unikanie określonych rodzajów ubrań lub jedzenia, rozpraszalność lub lęk podczas zwykłych zabaw ruchowych np. na placu zabaw.

2. Zbyt małą wrażliwością na bodźce. Dziecko z obniżoną wrażliwością na bodźce może poszukiwać intensywnych wrażeń sensorycznych takich jak celowe uderzanie ciałem o przedmioty lub intensywne kręcenie się wokół własnej osi. Dziecko może ignorować ból czy być nieświadome zmian pozycji ciała. Zachowania niektórych dzieci zmieniają się drastycznie od nadwrażliwości do podwrażliwości.

3. Zbyt wysokim lub niskim poziomem aktywności ruchowej. Dziecko może być ciągle w ruchu lub wolno się uaktywniać i męczyć się szybko.

4. Niewłaściwym poziomem uwagi. Dziecko może mieć trudności z koncentracją, może być impulsywne.

5. Problemami z koordynacją ruchową. Problemy te mogą dotyczyć umiejętności z zakresu dużej motoryki (czyli podstawowe sprawności ruchowe np. chodzenie, bieganie, gry i zabawy ruchowe - rzucanie i łapanie piłki) lub małej motoryki (czyli trudności z czynnościami precyzyjnymi np. rysowanie, pisanie). Niektóre dzieci będą miały słabą równowagę, inne natomiast będą miały olbrzymie trudności z nauczeniem się nowej czynności wymagającej koordynacji ruchowej.

6. Opóźnieniami w rozwoju mowy, w rozwoju ruchowym oraz trudności w nauce. Objawy te mogą być widoczne w wieku przedszkolnym razem z innymi objawami dysfunkcji integracji sensorycznej. U niektórych dzieci w wieku szkolnym mogą występować problemy w nauce mimo normalnego poziomu inteligencji.

7. Słabą organizacją zachowania. Dziecko może być impulsywne lub może łatwo się rozpraszać i okazywać brak planowania przed wykonaniem jakiegoś zadania. Niektóre dzieci mogą mieć problemy z przystosowaniem się do nowej sytuacji. Inne mogą reagować agresywnie, wycofywać się lub być sfrustrowane, kiedy poniosą porażkę.

8. Niskim poczuciem własnej wartości. Czasami dziecko, które ma wspomniane problemy nie czuje się dobrze. Mądre dziecko z tymi problemami może wiedzieć, że niektóre rzeczy jest mu trudniej wykonać niż innym dzieciom, ale może nie wiedzieć dlaczego. Takie dziecko może być odbierane jako leniwe, znudzone, bez motywacji. Niektóre dzieci same znajdują sposoby na uniknięcie trudnych i krępujących/kłopotliwych zadań. W takiej sytuacji dziecko może być odbierane jako uparte i sprawiające kłopoty. Nie znając przyczyny takiego zachowania rodzice i dzieci mogą się obwiniać. Sytuacja taka sprzyja rozwojowi napięcia w rodzinie, niskiemu poczuciu wartości oraz poczuciu bezsilności.
Dysfunkcje te mogą być rozpoznawane u dzieci w normie intelektualnej z trudnościami w uczeniu się, z niepełnosprawnością intelektualną, ruchową, autyzmem, nadpobudliwością psychoruchową, mózgowym porażeniem. Ich nasilenie jest różne, od lekkiego do znacznego. Dysfunkcje integracji sensorycznej wpływają na uczenie się, zachowanie i rozwój społeczno-emocjonalny dziecka.

Diagnoza procesów integracji sensorycznej zajmuje zwykle od 2 do 3 spotkań, trwających około 60 minut, w zależności od aktywności i nastroju dziecka. Polega ona na wywiadzie z rodzicami na temat przebiegu ciąży, rozwoju dziecka, przeprowadzeniu przez wykwalifikowanego terapeutę SI obserwacji klinicznej oraz testów Kalifornijsko-Południowych, opracowanych przez A. J. Ayres. Pierwsze spotkanie polega na rozmowie z rodzicami dotyczącej, przebiegu ciąży i porodu oraz przebiegu rozwoju dziecka w poszczególnych etapach. Następne spotkania mają na celu obserwacje dziecka w jego spontanicznej aktywności oraz w sytuacjach zadaniowych oraz na przeprowadzeniu testów kalifornijskich, które pozwalają ocenić poziom integracji zmysłów. Ostatnie spotkanie dotyczy omówienia wyników badań oraz zaleceń do terapii dziecka.
Proces diagnostyczny jest kilkuetapowy i składa się z:

  • Wywiadu z rodzicami - dotyczy przebiegu ciąży i porodu oraz rozwoju dziecka w okresie niemowlęcym, przebytych chorób oraz informacji i opinii innych specjalistów.
  • Kwestionariuszy - rodzice wypełniają szczegółowo kwestionariusze dotyczące funkcjonowania dziecka w życiu codziennym.
  • Prób klinicznych - dziecko jest obserwowane w swojej spontanicznej aktywności oraz w sytuacjach zadaniowych, gdzie ma do wykonania określone zadania lub ćwiczenia, które diagnozują i sprawdzają jakość napięcia mięśniowego, mechanizmy równoważne, pracę oczu, koordynację ruchową i symptomy przetrwałych odruchów tonicznych.
  • Testów kalifornijskich - maja na celu określenie profilu dojrzałości zmysłów i ich integracji. Składają się z kilku części badających takie funkcje jak: zdolność planowania czynności ruchowej (praksje), umiejętność lokalizacji bodźca dotykowego, płynność i koordynację ruchu, zdolność do utrzymania równowagi, czucie ciała i pracę ręki. Większość testów przeznaczona jest dla dzieci powyżej 4 roku życia. Dzieci młodsze i te którym nie można zastosować testów (np. z upośledzeniem umysłowym, autystyczne, lub nie współpracujące z innych powodów) badane są wybranymi próbami z obserwacji klinicznej i dodatkowymi testami sprawnościowymi.
  • Podsumowania diagnozy - to omówienie wyników poszczególnych testów i badań oraz zaleceń wystosowanych przez wykwalifikowanego terapeutę. Rodzice otrzymują pisemną opinię obejmującą wyniki diagnozy oraz zalecenia.

Czas trwania: 180 minut
Organizacja: 2-3 spotkania

 

9. Diagnoza rozwoju psychoruchowego dzieci z grupy ryzyka okołoporodowego z opinią o potrzebie wczesnego wspomagania

Wczesne wspomaganie rozwoju jest to forma pomocy dzieciom niepełnosprawnym oraz zagrożonym niepełnosprawnością i ich rodzinom. Rozporządzenie to zapewnia wszystkim niepełnosprawnym i zagrożonym niepełnosprawnością dzieciom kompleksową, profesjonalną pomoc od urodzenia albo od momentu wykrycia niepełnosprawności aż do podjęcia przez dziecko obowiązku szkolnego. Zajęcia organizowane w ramach wczesnego wspomagania mają na celu pobudzanie psychoruchowego i społecznego rozwoju dziecka. Te zajęcia prowadzą zależnie od potrzeb dziecka, m.in.: logopeda, psycholog, pedagog, rehabilitant. Wymiar godzin jest określony przepisami i wynosi od 4 do 8 godzin w miesiącu.

Termin dziecko zagrożone niepełnosprawnością oznacza dziecko z grupy wysokiego ryzyka ciążowo-porodowego, u którego lekarz stwierdza zagrożenie nieprawidłowym rozwojem, niepełnosprawnością lub upośledzeniem czynności fizycznych. Termin dziecko niepełnosprawne oznacza dziecko, u którego lekarz stwierdził nieprawidłowy rozwój, wady wrodzone lub inne upośledzenia, posiadające orzeczenie w rozumieniu przepisów ustawy o rehabilitacji.

Co powinno niepokoić w rozwoju dziecka?

W przypadku dzieci małych mówi się często o rozwoju ruchowym w kontekście powiązań motoryki i funkcji poznawczych – rozwój psychoruchowy. Dlatego braki w rozwoju ruchowym często sygnalizują opóźnienia w rozwoju poznawczym, emocjonalnym, społecznym. W pierwszych miesiącach życia opóźnienia w rozwoju ruchowym to jedyny często sygnał nieprawidłowości w rozwoju dziecka. Zaobserwowanie tych nieprawidłowości powinno skutkować pogłębioną diagnozą lekarską i psychologiczną. Poniżej zostaną przytoczone etapy rozwojowe dla kilku umiejętności jak podnoszenie główki, stanie, siedzenie – pozwoli to zaobserwować dziecko pod tym kątem. Jeżeli widać duże odstępstwa od podanych poniżej norm, warto skonsultować się z lekarzem, psychologiem, pedagogiem czy logopedą.

 

Umiejętność siedzenia

Wiek w miesiącach Umiejętności, które dziecko powinno w danym wieku posiąść
1 Odrywanie noska od materaca, niskie unoszenie głowy
2 Unoszenie głowy pod kątem 45 stopni
3 Unoszenie głowy pod kątem 90 stopni i trzymanie sztywnej głowy przez około jedną minutę podczas pionowego trzymania
4 Unoszenie głowy pod kątem 90 stopni, utrzymywanie sztywnej główki podczas pionowego trzymania
5 Unoszenie się na przedramionach, odwracanie głowy w kierunku bodźca
6 Swobodne odwracanie głowy w kierunku bodźca, utrzymywanie sztywnej główki w pozycji pionowej

Umiejętność siedzenia

Wiek w miesiącach Oczekiwane umiejętności
3 Pierwsze krótkie próby siedzenia z całkowitą pomocą opiekuna (warunek: dziecko utrzymuje sztywno główkę)
4 Dalsze doskonalenie umiejętności siedzenia z całkowitym podparciem i z pomocą opiekuna
5 Samodzielne siedzenie z podparciem
6 Samodzielne siedzenie bez podparcia
7 Samodzielne siedzenie bez podparcia, zdolność wykonywania ruchów w pozycji siedzącej
8 Samodzielne siadanie

Stanie

Wiek w miesiącach Oczekiwane umiejętności
3 Pierwsze próby przyjmowania pozycji stojącej, dziecku udaje się na krótko usztywnić nogi w kolanach
4 Podtrzymywane pod pachy niemowlę opiera nóżki o podłoże i utrzymuje na nich ciężar ciała
5 Niemowlę doskonali umiejętność utrzymywania sztywno prostych nóżek
6 Podciągane za rączki przechodzi z pozycji leżącej lub siedzącej do stojącej, w pozycji stojącej podejmuje pierwsze próby stawiania kroczków
7 Dziecko samodzielnie stoi
8 Pierwsze próby samodzielnego wstawania po uchwyceniu się podpory i podciągnięciu
9 Dziecko doskonali umiejętność podnoszenia się, korzystając z niewielkiej Podpory

Chodzenie

Wiek w miesiącach Oczekiwane umiejętności
6 Pierwsze próby stawiania kroków podczas przytrzymywania pod pachy
7 Samodzielnie stanie z podparciem, próby wykonywania małych kroków
8 Doskonalenie sprawności zdobytych w siódmym miesiącu
9 Stawianie kroków z równoczesnym przytrzymywaniem się obiema rączkami np. brzegu łóżka
10 Chodzenie z prowadzeniem za obie rączki
11 Chodzenie z przesuwaniem przed sobą, jako podpory, np. krzesła
12-14 Chodzenie z przesuwaniem przed sobą, jako podpory, np. krzesła

Etapy rozwoju dużej motoryki w drugim roku życia

Wiek w miesiącach Oczekiwane umiejętności
12-13 Samodzielne chodzenie
13 Przysiadanie
16 Kopanie piłki
16-17 Wspinanie się
17 Rzucanie piłki
16-18 Bieganie
19-20 Wchodzenie po schodach
21-22 Pierwsze próby rozbierania się
22-23 Podskakiwanie
21-24 Pierwsze próby jazdy na rowerku

Etapy rozwoju małej motoryki w drugim roku życia

Wiek w miesiącach Oczekiwane umiejętności
13-14 Doskonalenie chwytu pęsetkowego
13-15 Nieporadne posługiwanie się łyżką lub widelcem, rysowanie znaczków, bazgranie
13-16 Picie z kubka
13-18 Wkładanie klocka do otworu w deseczce
13-17 Pierwsze próby samodzielnego mycia zębów
16-17 Budowanie wieży z 2 klocków
16-18 Budowanie wieży z 5 klocków
19 Wchodzenie po schodach
21 Budowanie konstrukcji na płaszczyźnie
21-22 Odkręcenie pokrywek
24 Budowanie wieży z 6 klocków

Rozwój mowy

Wiek Oczekiwane umiejętności
2 miesiąc Dziecko zaczyna produkować jednosylabowe dźwięki zwane głużeniem – aa, uuu, czasem połączenie samogłoski i spółgłoski, np. guuu
6 miesiąc Dziecko powinno gaworzyć. Gaworzenie polega na łączeniu przez dziecko identycznych dźwięków w rodzaju bababa
1-2 rok Okres wyrazu. Na ten okres przypada wielki postęp w rozwoju mowy. Wynika to przede wszystkim z poszerzania kręgu doświadczeń. Dziecko powinno wymawiać wyrazy. Dziecko używa właściwie wszystkich samogłosek oprócz nosowych: ę, ą, oraz wymawia znaczną ilość spółgłosek: p, b, m, n, t, d, k, ś, ć
2-3 rok Buduje pierwsze dwuwyrazowe zdania. Dziecko trzyletnie w zasadzie wymawia już wszystkie samogłoski, z wyjątkiem nosowych, i spółgłoski: Dziecko wymawia prawidłowo następujące głoski: a, o, e, y, u, i, ą, ę, p, m oraz zmiękczenia (pi, bi, mi), f, w (fi, wi), t, d, n, l, ń (li), ś, ź, ć, k, g, (ki, gi), ch, j, ł
3-7 lat Okres swoistej mowy dziecięcej: Częstym zjawiskiem w wypowiedziach dziecka jest metateza, czyli przestawianie głosek, a nawet całych sylab („latana” zamiast „altana”). Zdarza się też zjawisko asymilacji, czyli upodobnienia („bebek”, zamiast „chlebek”). Innym zjawiskiem językowym dzieci w tym wieku jest kontaminacja, czyli budowanie wyrazów na zasadzie łączenia dwóch wyrazów w jeden („pomasłować”). Pod koniec 4 roku życia pojawia się głoska r, wcześniej pomijana lub zastępowana innymi głoskami: l lub j. Około 4–5 roku życia pojawia się w wymowie dziecka szereg szumiący: sz, ż, cz, dż. Dziecko 7-letnie powinno w zasadzie wymawiać wszystkie głoski prawidłowo.

Co zrobić, by dziecko mogło być objęte zajęciami wczesnego wspomagania?

Aby dziecko mogło być objęte zajęciami wczesnego wspomagania rozwoju, musi posiadać opinię Poradni o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju.

Co jest wymagane przy staraniu się o otrzymanie opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju?

Aby zespół opiniujący działający w danej poradni mógł rozpatrzyć, czy zachodzi potrzeba wydania ww. opinii, dziecko musi mieć wykonane badania psychologiczno-pedagogiczno-logopedyczne. Zostaną one wykonane w Poradni Empatia. Dodatkowo rodzice lub prawni opiekunowie dziecka muszą dostarczyć do poradni następujące dokumenty:

  • zaświadczenie lekarskie na specjalnym druku (otrzymają druk w poradni, do pobrania również na stronie)
  • opinię przedszkola, jeśli dziecko uczęszcza do niego (otrzymają druk w poradni, do pobrania również na stronie)
  • wniosek rodziców o wydanie opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju (otrzymają druk w poradni, do pobrania również na stronie)

Co należy zrobić, kiedy dziecko uzyska opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju?
Z opinią rodzice muszą udać się do placówki, która realizuje wczesne wspomaganie rozwoju. Może to być m.in.:

  • poradnia psychologiczno-pedagogiczna
  • przedszkole integracyjne
  • przedszkole ogólnodostępne
  • specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy
  • ośrodek rehabilitacyjno-edukacyjno-wychowawczy

W wybranej przez siebie placówce dowiedzą się szczegółowo, jak będzie wyglądała organizacja zajęć w ramach wczesnego wspomagania rozwoju.

Jeśli widzicie, że Wasze dziecko nie rozwija się prawidłowo, jeśli macie jakiekolwiek wątpliwości czy rozwój umysłowy, rozwój mowy przebiega prawidłowo, jeśli coś budzi Wasze obawy – skontaktujcie się nami. Uzyskacie poradę, diagnozę, a także, jeśli będzie zachodziła taka potrzeba – opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju i będziecie mogli skorzystać z pomocy, która będzie potrzebna Waszemu dziecku do pełniejszego i szczęśliwszego rozwoju.

Czas trwania: 180 minut
Organizacja: 2-3 spotkania

 

10. Konsultacja psychologiczno- pedagogiczna oraz opracowanie przez zespół opinii o potrzebie wczesnego wspomagania na podstawie dokumentacji dostarczonej przez rodzica

Zakres badania jak wyżej, niemniej jednak wyłącznie w oparciu o posiadaną dokumentację dotyczącą dziecka dostarczoną przez rodzica.

Czas trwania: 90 minut
Organizacja: 1 spotkanie

Wyżej wymienione usługi mają charakter diagnostyczny.Diagnozy dokonuje specjalista: psycholog i /lub pedagog i/lub neurologopeda/logopeda i/lub lekarz specjalista lub jeżeli jest to konieczne – zespół specjalistów. Diagnoza zawsze obejmuje analizę wszystkich funkcji psychomotorycznych oraz systemu językowego dziecka. Wynikiem diagnozy jakościowej jest wykrycie braków i opóźnień oraz określenie zaburzenia lub ryzyka jego wystąpienia w przypadku braku rozpoczęcia stymulacji. Efektem diagnozy jest wydanie opinii i/lub ustalenie indywidualnego szczegółowego planu terapii z propozycją odpowiednich zajęć, w celu zniwelowania problemu.

Jak przebiega spotkanie diagnostyczne?

Po wejściu do poradni recepcjonistka zapyta o dane osobowe dziecka (imię i nazwisko, pesel, imiona rodziców) oraz poprosi o wypełnienie odpowiednich dokumentów, o ile nie zostały wcześniej wypełnione. Odpowiednie druki są do pobrania na naszej stronie. Zalecane jest pojawienie się na co najmniej 15 minut przed umówioną godziną badania.

↓ Następnie osoby diagnozujące zaproszą rodzica/opiekuna wraz z dzieckiem do gabinetu.

↓ Prawny opiekun zobowiązany jest do wypełnienia wniosku o przeprowadzenie badania, o ile nie złożył go wcześniej.

↓ Pierwsze 15-20 minut to czas przeznaczony na rozmowę. Będzie ona dotyczyła zgłaszanego problemu, sytuacji opiekuńczo-wychowawczej, rozwoju dziecka, itp.

↓ Kolejna część spotkania to właśnie badanie. Dziecko pozostaje w gabinecie bez opiekuna.

↓ To czas kiedy rodzic/opiekun może skorzystać z wygodnego KĄCIKA DLA RODZICÓW aby zapoznać się z ofertą Poradni Empatia, dopełnić formalności, zapoznać się z literaturą naukową dotyczącą problemów jego dziecka, wypić kawę lub herbatę.

↓ Po skończonej diagnozie specjalista ponownie zaprasza opiekuna wraz z dzieckiem i omawia wyniki badań. Określa przyczyny zgłaszanych trudności. Proponuje możliwe formy pomocy. Jest to czas, w którym opiekun lub dziecko może zadać pytanie, poprosić o wyjaśnienie niezrozumiałych kwestii. Rodzicu nie martw się, jeśli nie zapamiętasz wszystkiego będziesz mógł to przeczytać w opinii lub informacji, która zostanie do Ciebie przesłana w ciągu 7 dni, na wskazany adres. Zawsze też można skontaktować się telefonicznie z osobami, które pracowały z dzieckiem i dopytać o to, co nadal jest dla Ciebie niezrozumiałe.

Jeżeli diagności uznają, że konieczne jest wydanie odpowiedniego dokumentu w postaci opinii konieczne będzie wypełnienie wniosku i skompletowania dokumentacji. Szczegółowych informacji i pomocy w sprawach formalno – prawnych udzieli Ci pracownik recepcji.

↓ Dla pracy diagnostycznej bardzo istotna jest Opinia nauczycieli uczących o osiągnięciach i problemach dydaktyczno-wychowawczych dziecka, o którą rodzic może poprosić wychowawcę i przynieść na spotkanie ze specjalistą do Poradni. Czasami specjaliści pracujący z dzieckiem wyłącznie za zgodą rodziców występują do szkoły lub przedszkola o przydatne informacje.

Czasami konieczne będzie jeszcze jedno lub kilka spotkań, np. w celu kompleksowego zdiagnozowania specyficznych trudności w uczeniu się. Jest to uzależnione od rodzaju i ilości rozpoznanych zaburzeń.

Etap diagnostyczny jest najważniejszym elementem całego procesu wsparcia dziecka w jego problemach, ponieważ o diagnozę podejmowane są działania terapeutyczne i ustalany jest cały przebieg dalszego postępowania z dzieckiem.


Poradnia Empatia proponuje różne formy terapii i innych zajęć w celu zniwelowania zdiagnozowanych problemów

11. Terapia LOGOPEDYCZNA

Zajęcia mają charakter spotkań indywidualnych, które mają na celu:

- nawiązanie kontaktu werbalnego z pacjentem
- stymulowanie rozwoju mowy
- usuwanie deformacji artykulacyjnych oraz przyczyn niechęci do mówienia
- usprawnianie aparatu artykulacyjnego, oddechowego oraz słuchu fonematycznego

W przypadku dzieci terapia ma charakter zabawy, zawierającej elementy arteterapii. Zależy nam aby wizyta w Poradni Empatia była pozytywnym doświadczeniem dla dziecka. Tylko wtedy terapia ma szanse powodzenia, kiedy dziecko z przyjemnością uczęszcza na zajęcia a rodzice z równym zaangażowaniem wykonują zaproponowane przez logopedę ćwiczenia w domu. Problemy natury komunikacyjnej dotykają również osoby dorosłe. Jest wiele osób, u których wada wymowy nie została skorygowana w wieku dziecięcym, a można ją usunąć niezależnie od wieku. Trudności z komunikowaniem się u dorosłych przeważnie są następstwem urazów komunikacyjnych, udarów mózgu, guzów oraz procesów zwyrodnieniowych uszkadzających struktury systemu nerwowego, a co za tym idzie w konsekwencji powodują poważne zaburzenia mówienia i rozumienia. W pracy z dorosłymi priorytetem jest dla mnie przede wszystkim zaufanie, konsekwencja oraz zaangażowanie. Bardzo istotne jest dla mnie zadowolenie pacjenta z efektów wspólnej pracy.

Ilość spotkań uzależniona jest od rodzaju wady, potrzeb dziecka i indywidulanych postępów w terapii.

Terapia wad wymowy, która obejmuje: - kapacyzm zastępowanie głosek k i g odpowiednio głoskami t i d
- seplenienie nieprawidłowa realizacja głosek: s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, sz, ż, cz, dż,
- reranie brak lub nieprawidłowa realizacja głoski r.

Terapia zaburzeń mowy i komunikacji ma na celu usunięcie, złagodzenie zaburzeń występujących u dzieci czy też u osób dorosłych, których komunikacja językowa na skutek tych zaburzeń jest zakłócona czy utrudniona.

Zajęcia prowadzone są w formie spotkań indywidualnych, których celem jest nawiązanie kontaktu werbalnego z pacjentem, wywołanie spontanicznej artykulacji, praca nad rozwojem mowy, eliminacja przyczyn niechęci do mówienia.

Przykłady zaburzeń mowy i komunikacji:

AFAZJA – to utrata zdolności mowy, na skutek ogniskowych uszkodzeń mózgu. Afazja spotyka ludzi w różnym wieku, najczęściej ludzi starszych, między innymi na skutek wylewu krwi do mózgu.

AUTYZM – to  zaburzenia rozwojowe, ujawniające  się najczęściej w ciągu pierwszych lat życia, jest spowodowane zaburzeniami neurologicznymi. Dzieci i dorośli z autyzmem mają problemy z  porozumiewaniem się z innymi zarówno na poziomie językowym, jak i niejęzykowym.

JĄKANIE – jest to zaburzenie płynności mowy, które ujawnia się podczas komunikacji słownej. Objawiające się najczęściej niezamierzonym przerywaniem wypowiedzi, „zacinaniem się”, powtarzaniem wypowiedzi, zniekształceniem sylab lub całych słów.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

12. Terapia NEUROLOGOPEDYCZNA, wczesne rozpoznanie i ukierunkowanie działań terapeutycznych u osób z:

  • afazją i dyzartrią
  • porażeniem mózgowym
  • dyslalią
  • autyzmem
  • wadami rozwojowymi
  • zespołem Downa
  • rozszczepem podniebienia
  • dysfagią
  • zaburzeniem rozwoju psychoruchowego
  • urodzonych przedwcześnie z obniżonym napięciem mięśniowym\zaburzeniami procesów funkcji pokarmowych ze słabymi odruchami orientacyjnymi zagrożonych autyzmem z niepełnosprawnością intelektualną z zaburzeniami mowy z trudnościami w czytaniu i pisaniu

Program terapeutyczny –  jest programem skonstruowanym na potrzeby indywidualne dziecka. Opracowanie go możliwe jest po diagnozie neurologopedycznej. Przewiduje on ogólny zakres ćwiczeń poszczególnych sfer rozwoju na ok 6 miesięcy oraz pierwszą sekwencję stymulacyjną zaprezentowaną rodzicom w trakcie przekazania programu. Sekwencja obejmuje ćwiczenia ułożone według ścisłego planu do codziennego wykonywania w domu przez okres 1 miesiąca.

Terapia neurologopedyczna – obejmuje ćwiczenia oddechowe, emisyjne, artykulacyjne, komunikacyjne, masaże logopedyczne i inne wspierające i rozwijające mowę dziecka.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

13. Terapia zaburzeń integracji sensorycznej

Celem jest poprawa funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego odpowiedzialnego za odbiór i przetwarzanie bodźców zmysłowych (sensorycznych). Terapia Integracji Sensorycznej odbierana jest przez dzieci, jako zabawa. Terapeuta prowadzący zajęcia "bawi się" z dzieckiem w określony sposób dostarczając odpowiednich bodźców do ośrodkowego układu nerwowego. Terapeuta poprawia funkcjonowanie układu sensorycznego dziecka poprzez odpowiednie, celowe pobudzanie i wyciszanie układu nerwowego oraz poddawanie stymulacji określonych zmysłów. Metoda kierowana jest przede wszystkim do dzieci z:

 

  • trudnościami w uczeniu się
  • zaburzeniami w rozwoju komunikacji w zakresie mowy biernej i czynnej
  • dysleksją rozwojową
  • nadruchliwością i problemami w koncentracji uwagi
  • zespołem Downa i niektórymi zespołami uwarunkowanymi genetycznie
  • autyzmem wczesnodziecięcym
  • mózgowym porażeniem dziecięcym
  • obniżonym poziomem rozwoju intelektualnego

Kiedyś dzieci inaczej się rozwijały, miały więcej ruchu, biegały po podwórku, huśtały się na huśtawkach, na trzepaku, jednym słowem, otrzymywały dużo więcej bodźców z zewnątrz. Dziś dzieci już w przedszkolu uczą się dwóch języków, czas spędzają przed telewizorem i komputerem i przez to doświadczają dużo mniej bodźców stymulujących prawidłowy rozwój. A organizm potrzebuje takich bodźców, układ przedsionkowy się domaga, żeby być bujanym, żeby podskakiwać, wspinać się. Dlatego też terapia (SI) polega głównie na stymulowaniu układu nerwowego, aby dać mu możliwość właściwej pracy, czyli prawidłowego odbierania, przetwarzania i odpowiedzi na bodźce płynące ze środowiska i naszego ciała.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

14. Terapia neurologopedyczna z elementami integracji sensorycznej

Łączy w sobie terapię neurologopedyczną i integrację sensoryczną, których zakres jest opisany wyżej.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

15. Logopedia estetyczna dla młodzieży i dorosłych.

Zajęcia polegające na korekcji wad wymowy dla młodzieży i dorosłych połączone z treningiem prawidłowego oddechu i emisji głosu.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

16. Terapia ręki

Ma na celu usprawnianie tzw. motoryki małej, czyli precyzyjnych ruchów dłoni i palców, jak i dostarczenia wrażeń dotykowych i poznawania dzięki nim różnych kształtów i struktur materiałów oraz ich rozróżniania. Na terapię ręki składają się ćwiczenia i zabawy mające rozwinąć sprawność ruchową dłoni dziecka, umiejętność chwytu oraz koordynację pomiędzy dłońmi. W późniejszym etapie obejmuje też naukę pisania.

Objawami zakłóceń motoryki małej u dzieci są:

 

  • zaburzona praksja (zaplanowanie i wykonanie ruchu)
  • mała wyćwiczalność w zakresie drobnych ruchów (brak precyzji ruchów) związana z nadmiernym lub za małym napięciem mięśni
  • brak koordynacji ruchów palców, dłoni i przedramienia
  • zakłócenia koordynacji wzrokowo - ruchowej przy czynnościach wykonywanych pod kontrolą wzroku (niski poziom graficzny oraz trudności w innych zadaniach plastycznych)
  • szybkość ruchów ręki niedostosowana do zadania
  • niechętne podejmowanie czynności manualnych
  • poziom samoobsługi nieadekwatny do wieku dziecka

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

17. Terapia rozwijająca gotowość szkolną i wyrównująca wyniki w nauce

Jest to stymulacja rozwoju dziecka zdrowego. Gotowość szkolna to osiągnięcie przez dziecko takiego stopnia rozwoju umysłowego, emocjonalnego, społecznego i fizycznego, jaki umożliwia mu udział w życiu szkolnym i opanowanie treści programowych klasy pierwszej, tj.:

  • umiejętność pokonywania trudności
  • samodzielność
  • przygotowanie do nauki czytania, pisania i matematyki

Terapia obejmuje trening twórczości, zabawy stymulujące rozwój pamięci i uwagi, stymulowanie rozwoju społeczno-emocjonalnego, co pozwoli dziecku na wyrównanie w krótkim czasie występujących deficytów i podjęcie nauki w szkole w zaplanowanym czasie. Ilość spotkań z terapeutą jest uzależniona od potrzeb i postępów dziecka.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

18. Terapia stymulująca rozwój poznawczy i emocjonalny dzieci z odroczonym obowiązkiem szkolnym

Terapia przeznaczona jest dla dzieci, którym odroczono obowiązek szkolny. Podczas zajęć terapeuta skupia się na stymulowaniu tych sfer u dziecka, w obrębie których stwierdzono deficyty. Terapia ma na celu wyrównanie rozwoju poznawczo – emocjonalnego dziecka do poziomu reprezentowanego przez jego rówieśników i przygotowanie dziecka do podjęcia nauki w szkole. Ilość spotkań z terapeutą jest uzależniona od potrzeb i postępów dziecka.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

19. Warsztaty pt. „Nauka nie boli” ich celem jest opanowanie przez uczestników różnego rodzaju technik pamięciowych, pozwalających szybko i efektywnie przyswajać materiał szkolny, eliminując jednocześnie dotychczas stosowany system „wkuwania”.

Przeznaczone dla dzieci w wieku 9-18 lat, zarówno tych mających trudności w nauce, jak i tych, które chcą uczyć się szybciej i przyjemniej. Obywają się w grupach od 5 do 10 osób lub w trybie indywidualnym.

Trudności w nauce często są przyczyną innych niepowodzeń szkolnych. Dziecko, które ma trudności w nauce ma poczucie, że „jest w tyle”, czuje się gorsze od swoich rówieśników, bywa napiętnowane i wyszydzane, przez co rodzą się konflikty, agresja, przemoc. Dziecko nie chętnie chodzi do szkoły, zdarza się, że stres szklony przekłada się na dolegliwości somatyczne, np. poranne bóle brzucha.

Warsztaty obejmują stosowanie mnemotechnik i ćwiczeń opartych na wyobraźni i skojarzeniach, stymulujących myślenie logiczne i twórcze. Techniki efektywnego sporządzania notatek oraz ćwiczenia umiejętności społecznych.

Istotną część warsztatów stanowi blok związany z rozwijaniem umiejętności społecznych. W ramach kursu uczestnicy poznają zagadnienia dotyczące radzenia sobie ze stresem, dzięki czemu uzyskują wiedzę, jak spokojnie przygotować się w domu do sprawdzianów, jak obniżyć napięcie w czasie odpowiedzi ustnej oraz jak bez stresu napisać sprawdzian.

Szereg poznanych technik uczeń będzie mógł wykorzystać do nauki różnych przedmiotów, między innymi do zdobywania:

 

 

 

  • wiadomości z geografii – np. nazwy i stolice państw, zasoby naturalne danego kraju, czy regionu
  • wiadomości z chemii i fizyki – np. wzory chemiczne lub fizyczne, pierwiastki układu okresowego
  • wiadomości z historii – np. daty wydarzeń historycznych, poczet władców Polski
  • wiadomości z biologii – np. nowe pojęcia, kolejność etapów w przebiegu różnego rodzaju procesów biologicznych
  • wiadomości z języka polskiego – np. zasady ortografii, wyrazy pochodzenia obcego, autorzy i ich dzieła
  • wiadomości z języków obcych – np. słówka obce, idiomy, rodzajniki, zasady gramatyczne

 

Grupy tworzone według kryterium wiekowego i zaawansowania w poznawaniu i stosowaniu mnemotechnik.

Organizacja: 2 spotkania w soboty lub niedziele - po 4 godziny każde.
Cena warsztatów obejmuje drobny poczęstunek: napoje i ciastka.

 

20. Terapia dzieci z trudnościami w zakresie kontaktów społecznych tj. zaburzenia ze spektrum Autyzmu, Zespołu Aspergera oraz zaburzenia mowy, wycofanie, nadmierna nieśmiałość

Terapia przeznaczona jest dla dzieci i młodzieży, u których zdiagnozowano Zespół Aspergera oraz osób z Autyzmem ale osób wysoko funkcjonujących. Mówić o tych osobach, można mówić w kategoriach zaburzenia, a można też widzieć w nich dar postrzegania świata inaczej, niezależnie od opinii społecznej.

Osoby te mają trudności w zakresie:
1. Interakcji społecznych:

  • dziecko ma trudności ze wspólną zabawą z rówieśnikami
  • ma trudności z dostosowaniem się do zasad społecznych w przedszkolu, szkole, w miejscach publicznych
  • brak mu zdolności do empatii, zachowuje się tak, jakby nie był zainteresowany perspektywą drugiej osoby
  • reaguje silnymi emocjami nawet na mało istotne zdarzenia

2. Komunikacji:

  • używa wyszukanego, pedantycznego słownictwa
  • ma trudności z rozumieniem żartów i przenośni (typu „mieć złote serce”)
  • ma kłopoty z nawiązywaniem kontaktu wzrokowego
  • jego mimika, gestykulacja czy ekspresja ciała różnią się od ekspresji innych dzieci

3. Zachowań:

  • ma trudności z zabawą „na niby”, woli bawić się realnymi przedmiotami
  • ma wąskie, nietypowe zainteresowania, np. wspomniany sprzęt AGD, rośliny egzotyczne, rozkłady jazdy pociągów
  • źle reaguje na nowe sytuacje, wpada w złość, kiedy codzienne czynności nie odbywają się zgodnie ze schematem
  • reaguje nadwrażliwością lub słabo reaguje na bodźce słuchowe, węchowe, czuciowe itp.
  • ma problemy z koordynacją ruchową


Zazwyczaj problemy zaczynają pojawiać się, gdy dziecko znajdzie się wśród rówieśników. Już od najmłodszych lat można zauważyć, że dzieci te mają słabsze umiejętności interpersonalne, wykazują trudności w zabawie z innymi dziećmi, często objawia się również tendencja do narzucania innym swojej woli. Bywa, że z tego powodu od małego są odrzucane i nierozumiane przez rówieśników. Rodzice zauważają również trudności z dostosowaniem się do zasad i nieumiejętność w dopasowaniu zachowania do sytuacji społecznej, skarżą się na trudność w wytłumaczeniu dziecku, że nie można komentować wyglądu innych osób, zwłaszcza na głos i to np. w autobusie lub nie należy opowiadać o swoich pomysłach budowy statku kosmicznego lekarzowi podczas kontrolnego badania, czy też wchodzić na ołtarz, aby księdzu odprawiającemu Mszę pokazywać zadrapanie na ręku.

Tworzone są także grupy terapeutyczne dla osób z zaburzeniami mowy, wycofanych, nadmiernie nieśmiałych.

Organizacja i czas trwania:
Zajęcia odbywają się w grupach od 5 do 10 osób. Plan terapii zakłada zajęcia w wymiarze 240 godz. Spotkania odbywają się 4 razy w miesiącu, co tydzień. Każde spotkanie trwa 50 minut.

 

21. Terapia dzieci i młodzieży z dysleksją, dysgrafią, dysortografią, dyskalkulią

Wielu rodzicom i nauczycielom trudno jest zrozumieć: jak to się dzieje, że dziecko takie bystre, rezolutne, poprawnie myślące, radzące sobie w wielu skomplikowanych sytuacjach życiowych - nie lubi czytać i tak brzydko pisze?! Podczas czytania i pisania bardzo szybko przejawia objawy zmęczenia i zniechęcenia. Wielokrotne powtarzania, przepisywania niekiedy całych zeszytów, długotrwałe odrabianie lekcji - też nie przynoszą wyraźnej poprawy.

Trudna, a nawet wręcz dramatyczna jest sytuacja tych dzieci, które już od najmłodszych lat szkoły podstawowej nie mogą sobie poradzić z nauką, bo nie są w stanie opanować umiejętności czytania i pisania w czasie przewidzianym programem szkolnym

Dysleksja to trudności w czytaniu (zaburzenia zarówno tempa i techniki czytania, jak i stopnia rozumienia treści), trudności z opanowaniem poprawnej pisowni ( dziecko popełnia błędy ortograficzne mimo dobrej znajomości zasad pisowni)

Terapia osób ze specjalnymi trudnościami w nauce polega na usprawnianiu zaburzonych funkcji (wzroku, słuchu i ruchu) i rozwijaniu tych, które działają bez zakłóceń, aby w ten sposób osiągnąć pożądane efekty. Terapia jest jednak tym skuteczniejsza, im wcześniej zostanie podjęta. Ważny jest także stopień zaangażowania ucznia, jego motywacja do pracy oraz ilość czasu przeznaczonego na zajęcia.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

22. Terapia zaburzeń lękowych u dzieci i młodzieży, między innymi: obsesji, fobii, traumy

Zaburzenia lękowe to grupa bardzo różnorodnych zaburzeń, które jednak mają wspólną genezę historyczną związaną z pojęciem „nerwicy”, a w ich powstawaniu, rozwoju i przebiegu bardzo istotną rolę odgrywają czynniki psychologiczne.

Zalicza się do nich zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, reakcję na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne, zaburzenia dysocjacyjne, zaburzenia występujące pod postacią somatyczną oraz inne zaburzenia nerwicowe.

W rozwoju zaburzeń nerwicowych ważną rolę odgrywają czynniki psychologiczne, przyczyny ich powstawania można rozważać w pełni, opierając się na tzw. modelu biopsychospołecznym. Uwzględnia on także czynniki biologiczne, środowiskowe, społeczne czy kulturowe. Ich złożoność rozpatruje się indywidualnie w przypadku konkretnego pacjenta i konkretnego zaburzenia.

Osoby cierpiące na zaburzenia nerwicowe wymagają konsultacji specjalisty w celu prawidłowej diagnostyki i różnicowania z innymi zaburzeniami psychicznymi oraz chorobami somatycznymi. Leczenie zaburzeń nerwicowych powinno być kompleksowe, ale w znacznym zakresie tych zaburzeń leczeniem z wyboru jest psychoterapia i psychoedukacja. Oddziaływania te mają na celu zmianę podejścia pacjenta do przeżywanych przez niego dolegliwości i cierpienia oraz zmianę sposobu jego funkcjonowania, co może przynieść poprawę w postaci całkowitego ustąpienia objawów lub umiejętności reagowania na ich występowanie i radzenie sobie z nimi w sposób korzystny dla pacjenta.

Farmakoterapia , czyli podawanie leków nie może być jedyną formą pomocy, a w niektórych przypadkach zaburzeń nerwicowych nie jest wskazana. Leki nie usuną problemu, mogą choć nie muszą stanowić jedynie leczenie uzupełniające w określonych sytuacjach i stanach.

Zaburzenia lękowe w postaci fobii. Do tej grupy zaburzeń zalicza się między innymi agorafobię, fobie społeczne czy specyficzne postacie fobii. Lęki fobiczne wywołane są jakimś (zawsze tym samym i dobrze przez pacjenta identyfikowanym) obiektywnie niegroźnym czynnikiem (zwierzę, przedmiot, zjawisko) czy wydarzeniem zewnętrznym lub sytuacją, które pacjent odbiera, jako zagrażające, stara się ich unikać, a w ich obecności odczuwa znaczny dyskomfort, cierpienie i lęk, a nawet cierpienie. Już samo myślenie o takich sytuacjach może powodować pojawienie się lęku – lęku antycypacyjnego.

Agorafobia występuje wtedy, kiedy pacjent odczuwa silny lęk przed tłumem ludzi, miejscami publicznymi czy sytuacjami, z których nie można się wycofać, uciec, uzyskać szybkiej pomocy, np. podróżowanie środkami komunikacji (zawłaszcza zatłoczonymi), przebywanie w kościele lub galerii handlowej, stanie w dużej kolejce. Nasilający się lęk agorafobiczny doprowadza do unikania takich sytuacji i narastających u pacjenta trudności z wyjściem z domu, aż do zupełnej niemożności opuszczenia miejsca zamieszkania bez towarzystwa innych osób. Agorafobii – gdy jest długotrwała i znacznie nasilona – mogą towarzyszyć objawy depresyjne. Częste jest również współwystępowanie agorafobii z napadami lękowymi.

Fobia społeczna (zespół lęku społecznego) należy do najczęściej występujących zaburzeń psychicznych i dotyka około 5–10% populacji. W jej przebiegu występuje narastający lęk m.in. przed oceną i ośmieszeniem, poniżeniem, „zbłaźnieniem się” przed innymi ludźmi w sytuacjach społecznych, w których według pacjenta uwaga innych jest skoncentrowana na nim. Pacjent obawia się, że w sytuacjach społecznych będzie miał zupełną pustkę w głowie, nie będzie w stanie nic powiedzieć lub też to co powie, będzie nieodpowiednie, śmieszne, niemądre i nieatrakcyjne. Często pojawia się również obawa przed utratą kontroli nad sobą w tych sytuacjach.

Lękowi towarzyszą ponadto często nieprzyjemne objawy somatyczne, m.in.: kołatanie serca, uczucie braku tchu, gorąca, pocenie się, czerwienienie się, drżenie rąk i mięśni. Już samo wyobrażenie sobie takiej sytuacji może wywoływać silny lęk (antycypacyjny). Osoba dotknięta fobią społeczną jest zwykle przekonana, że wspomniane objawy są dla wszystkich widoczne i ją kompromitują i ośmieszają. Pacjent zdaje sobie sprawę z nadmierności przeżywanego lęku, nie potrafi jednak sobie z nim poradzić.

Osoby te zazwyczaj nie mają problemu z przebywaniem w „anonimowym” tłumie ludzi. Natomiast mogą odczuwać lęk np. przed przebywaniem w małej określonej grupie osób (z wyjątkiem najbliższej rodziny), przed wystąpieniami publicznymi, spożywaniem posiłków w miejscach publicznych, korzystaniem z publicznych toalet, przed przebywaniem w obecności osób przeciwnej płci.

Nasilający się w takich sytuacjach lęk doprowadza do stopniowego zaniechania uczestniczenia w takich sytuacjach, aż do całkowitego ich unikania. Powyższy obraz przedstawia tzw. uogólnioną postać fobii społecznej. Poza nią wyróżnia się również tzw. specyficzną (prostą) fobię społeczną, ograniczoną wyłącznie do nasilonej tremy i lęku przed publicznymi wystąpieniami (wygłaszanie wykładów, występy sceniczne, odpowiadanie na lekcjach).

Objawy najczęściej rozpoczynają się w okresie dorastania i bez odpowiedniego leczenia mogą przyjmować postać przewlekłą, znacznie upośledzając codzienne funkcjonowanie społeczne i zawodowe. Nierzadko mogą współwystępować z nimi inne zaburzenia lękowe, afektywne (np. depresja) lub nadużywanie substancji psychoaktywnych. Osoby dotknięte fobią społeczną są narażone na większe ryzyko uzależnień – mogą za pomocą np. alkoholu próbować radzić sobie z przykrymi objawami, „dodawać sobie odwagi”. Takie działanie jest jednak nieskuteczne, a nawet może nasilać i utrwalać objawy.

Skuteczne leczenie osób cierpiących na fobię społeczną obejmuje farmakoterapię i/lub psychoterapię. Czasami korzystne może być łączne zastosowanie tych metod. Niestety, osoby z fobią społeczną rzadko poszukują profesjonalnej pomocy, tkwiąc w przekonaniu że „taka już moja natura i nic się z tym nie da zrobić”.

Fobię społeczną należy odróżniać od tzw. zwykłej nieśmiałości. Oba te stany mają pewne cechy wspólne (odczuwanie nasilonego pobudzenia autonomicznego w sytuacjach społecznych – np. przyspieszona akcja serca, rumienienie się, pocenie się, słabiej rozwinięte umiejętności społeczne oraz unikanie sytuacji społecznych), jednak istnieją między nimi istotne różnice. Należy do nich przede wszystkim: nasilenie unikania sytuacji społecznych, poziom pogorszenia funkcjonowania społecznego i zawodowego oraz przebieg dolegliwości. Osoby nieśmiałe funkcjonują lepiej niż pacjenci z fobią społeczną, a występujące u nich objawy mają zmienny i przejściowy charakter (w przeciwieństwie do osób z fobią społeczną).

Specyficzne (izolowane) postacie fobii – polegają na występowaniu u pacjenta silnego lęku aż do przerażenia włącznie w przypadkach ograniczonych do konkretnych, specyficznych sytuacji lub zjawisk. Może to być między innymi:

  • ailurofobia – lek przed kotami
  • akrofobia – lęk przed przebywaniem na wysokości
  • arachnofobia – lęk przed pająkami
  • awiatofobia – lęk przed podróżowaniem samolotem
  • emetofobia – lęk przed wymiotami
  • hemofobia – lęk przed widokiem krwi
  • keraunofobia – lęk przed piorunami
  • kizofobia – lęk przez zanieczyszczeniami
  • klaustrofobia – lęk przed przebywaniem w zamkniętych, małych pomieszczeniach
  • kynofobia – lęk przed psami
  • nyktofobia – lęk przed ciemnością
  • odontofobia – lęk przed dentystą, leczeniem zębów
  • ofidiofobia – lęk przed wężami
  • zoofobia – lęk przed zwierzętami, i wiele innych

Funkcjonowanie społeczne osoby z takimi izolowanymi fobiami zazwyczaj zależy od jej możliwości unikania tych sytuacji. W przypadku nasilonego cierpienia i pogorszenia funkcjonowania można zastosować terapię behawioralną, z użyciem takich technik, jak systematyczna desensytyzacja (odwrażliwianie), która polega na powolnym oswajaniu danej osoby z lękorodną sytuacją poprzez stopniowe konfrontowanie jej z łagodną wersją lękotwórczej sytuacji. Farmakoterapię w przypadku fobii specyficznych stosuje się rzadko.

Inne zaburzenia lękowe Stanowią one grupę zaburzeń lękowych, w przypadku których lęk nie jest ograniczony do konkretnych zewnętrznych przedmiotów czy wydarzeń życiowych, jak w przypadku fobii, ale jest tzw. lękiem nieokreślonym, niedającym się na początku przypisać żadnej konkretnej sytuacji ani też przewidzieć.

Zalicza się do nich m.in. zaburzenia lękowe z napadami lęku (zespół lęku panicznego), zaburzenia lękowe uogólnione oraz zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane.

Zaburzenia lękowe z napadami lęku (epizodyczny lęk paniczny) – polegają na nawracających niezależnie od konkretnej sytuacji napadach bardzo silnego lęku aż do poczucia przerażenia z wyraźnymi objawami wegetatywnymi (duszność, szybkie bicie serca, kołatania serca, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy). Może towarzyszyć temu strach przed utratą kontroli, przed śmiercią, przed „zwariowaniem”, a także poczucie omdlewania (lub strach przed omdleniem). Czasem w trakcie silnego napadu lęku pojawia się również poczucie nierealności otaczającego świata lub siebie samego (objawy depersonalizacji i derealizacji) – potęgujące strach przed wybuchem choroby psychicznej.

Jeśli epizody te wystąpiły w konkretnych sytuacjach, pacjent może zacząć ich w przyszłości wtórnie unikać. Przy czym wydarzenia towarzyszące takim napadom lęku nie są obiektywnie zagrażające. Napad lęku panicznego trwa zazwyczaj kilka, kilkanaście minut (rzadko dłużej) i ustępuje samoistnie. Często jednak pomiędzy napadami lęku panicznego utrzymuje się pewien poziom lęku przed następnym epizodem, tzw. lęk przed lękiem (inaczej lęk antycypacyjny).

Zaburzenia lękowe uogólnione (inaczej nerwica lękowa) – związane są z występowaniem przewlekłego, uporczywego, nieprzypisanego do konkretnych sytuacji lęku, tzw. lęku wolnopłynącego. Może wyrażać się on przez ciągłe poczucie wewnętrznego napięcia, niepokoju, rozdrażnienia, także zaburzeniami koncentracji i uwagi, niemożnością relaksacji, odpoczynku, napięciowymi bólami głowy. Towarzyszą temu objawy wegetatywne, np. zawroty głowy, przyspieszone bicie serca, ból lub dyskomfort w klatce piersiowej, przyspieszony oddech, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego. Jednocześnie pacjent wyraża szereg nadmiernych, nieadekwatnych do danych sytuacji obaw, zamartwia się o rzeczy przyszłe, które mogą się wydarzyć i być w jego poczuciu i „przewidywaniu” niekorzystne dla niego czy jego bliskich (typowe są np. ciągłe nawracające obawy o to, że z bliskimi pacjenta lub nim samym może stać się coś złego oraz obawy przed negatywnymi konsekwencjami swoich poczynań).

Zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane – są rozpoznawane, kiedy współwystępują zarówno objawy depresyjne, jak i lękowe na podobnym poziomie nasilenia. Jednocześnie towarzyszą im okresowo objawy wegetatywne, jak np. przyspieszone bicie serca, duszność, drżenia ciała.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (nerwica natręctw) – polegają na występowaniu nawracających, stereotypowych natrętnych myśli (obsesji) i/lub przymusowych czynności (kompulsji). Pacjent próbuje się przeciwstawiać takim myślom lub czynnościom, ale próby te zazwyczaj są bezskuteczne. Mimo własnego sprzeciwu rozwijają się u chorego „niechciane” myśli (obsesje) lub przymusowo wykonuje on „niechciane” czynności (kompulsje).

Zarówno myśli, jak i czynności są zazwyczaj przykre dla pacjenta. Obsesje mogą dotyczyć rzeczy czy wydarzeń nieprzyjemnych, obscenicznych, bluźnierczych, agresywnych, a niekiedy układają się natrętnie w całe ciągi myślowe. Mimo to pacjent uważa je za własne myśli. Podobnie wykonywane czynności kompulsyjne mogą być niechciane, ale pacjent „musi je wykonać” w celu zmniejszenia napięcia wewnętrznego narastającego przy próbie opierania się im. Mogą to byś pojedyncze czynności (np. natrętne mycie rąk, wielokrotne, pomimo wcześniejszego potwierdzenia, sprawdzanie zamknięcia drzwi, okien, wyłączenia gazu) aż do powtarzających się przymusowo zachowań złożonych z szeregu następujących po sobie, często bezsensownych zestawów czynności.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne mogą przebiegać z przewagą myśli natrętnych lub z przewagą czynności natrętnych. Ale także występuje postać tych zaburzeń, w której zarówno myśli, jak i czynności natrętne są równie mocno nasilone, mówimy wtedy o tzw. myślach i czynnościach natrętnych mieszanych.

Trauma, czyli uraz w sensie psychologicznym, obejmuje „stan psychiczny wywołany działaniem zagrażających zdrowiu i życiu czynników zewnętrznych, prowadzący do głębokich zmian w funkcjonowaniu człowieka”. Rezultatem tego urazu mogą być utrwalone trudności w powrocie do poprzedniego funkcjonowania, czasem układające się w zespół objawów zwany zaburzeniem stresowym pourazowym.

Natomiast stresor traumatyczny to doświadczenie związane z „poważnym zranieniem, śmiercią lub zagrożeniem integralności cielesnej własnej lub innych osób”, na które człowiek był „bezpośrednio narażony” (co obejmuje uczestniczenie w wydarzeniu, ale także uzyskanie informacji o zagrożeniu życia, o gwałtownej śmierci lub zranieniu bliskiej osoby) i przeżywał wówczas „uczucie silnego strachu, bezradności lub przerażenia”.

Ponieważ przeżycie traumy jest tak częste, zostaliśmy jako gatunek naturalnie wyposażeni w mechanizmy radzenia sobie z tym „nienormalnym” wydarzeniem. Zatem wiele reakcji całkowicie naturalnych w pierwszym okresie (w ciągu minut, godzin, dni) po traumatycznej katastrofie, wymaga specjalistycznych interwencji dopiero wówczas, gdy nie mijają wraz z upływem czasu.

Może się zdarzyć, że doświadczenie traumatyczne stanowi „czynnik wyzwalający” dla innych zaburzeń psychicznych – jest tą „kroplą, która przelewa dzban” i stanowi początek na przykład depresji czy zaburzeń lękowych o charakterze fobii.

Tuż po traumie: ostra reakcja na stres i ostre zaburzenie stresowe
Objawy ostrej reakcji na stres pojawiają się niemal „natychmiast” – w ciągu około godziny od narażenia na działanie stresora psychicznego lub fizycznego o wyjątkowej sile, a ich nasilenie zmniejsza się w ciągu kolejnych 8–48 godzin (jeżeli stresor jest przemijający). Ostra reakcja na stres obejmuje zarówno objawy typowe dla lęku, takie jak pobudzenie układu wegetatywnego z odczuciami z zakresu klatki piersiowej (odczucie trudności w nabraniu powietrza do płuc, poczucie niepełnego oddechu, kłucie, ból, uczucie przyśpieszonego bicia serca) i brzucha (nudności, biegunka), omdlenie, poczucie nierealności, obawa utraty kontroli, „zwariowania”, poczucie drętwienia, objawy napięcia, jak i objawy swoiste dla ostrej reakcji na stres.

Te ostatnie opisywane są, jako wycofanie się z oczekiwanej interakcji społecznej (stan, który w skrajnej postaci może być obserwowany, jako znieruchomienie i brak kontaktu osoby z otoczeniem, czyli tak zwany stupor dysocjacyjny), zawężenie uwagi, dezorientację, gniew lub agresję słowną, rozpacz i brak nadziei, bezcelową i niedostosowaną aktywność, żałobę, która w danym kontekście kulturowym może być uznana za nadmierną lub wymykającą się spod kontroli. Osoby doznające wspomnianego zawężenia pola świadomości i uwagi opisują ten stan, jako „poruszanie się jak we mgle”, „funkcjonowanie jak automat”, co negatywnie wpływa na procesy przetwarzania i kodowania informacji. Dlatego częstym następstwem ostrej reakcji na stres jest niepamięć całości lub fragmentów wydarzenia (mimo braku urazów mózgu).

Ostre zaburzenie stresowe – kiedy się je rozpoznaje? Jeśli od urazu minęły ponad 2 dni, a osoba, która go doświadczyła, przejawiała opisane objawy dysocjacyjne, jest w stanie wzbudzenia (wykazuje nadmierną czujność i lęk lub rozdrażnienie), a dodatkowo dręczą ją nawracające wspomnienia, unika rozmów i wszystkiego, co się może kojarzyć się z urazem, istnieje prawdopodobieństwo, że cierpi na ostre zaburzenie stresowe – stan, którego intensywność, w naturalnych warunkach powinna się zmniejszać w ciągu kilku tygodni.

Należy podkreślić, że objawy stresu są wyrazem radzenia sobie zdrowego organizmu z przeciążeniem. Rozwinięcie się zaburzenia stresowego wskazuje na zwiększoną intensywność tych objawów, które zaczynają utrudniać funkcjonowanie. Jednak ich wystąpienie po konfrontacji z zagrożeniem życia – jest przejawem normalnej reakcji na nienormalne wydarzenie. Osoby, u których wcześniej nie stwierdzono żadnych dolegliwości, a po urazie doświadczają takich objawów (na przykład nawracających wspomnień, lęku, stanu wzbudzenia), często dodatkowo obawiają się o swój stan psychiczny, mówiąc o „utracie kontroli”, „rozpadaniu się” itp. Informacja o tym, jakie objawy są naturalną reakcją organizmu na traumę i nie oznaczają „zwariowania”, „utraty kontroli”, „niepoczytalności”, może w znacznym stopniu zmniejszyć dyskomfort. Dlatego warto pamiętać, że u większości osób po urazie wystąpią niektóre lub wszystkie z reakcji opisanych w ramce „Naturalne reakcje na nienaturalne wydarzenie”.

Zaburzenia dysocjacyjne (konwersyjne)

Zaburzenia z tej grupy rozpoznaje się u osób, u których dochodzi do utraty świadomej kontroli nad własną tożsamością, pamięcią, myśleniem, przeżywaniem czy własnym ciałem. Związane jest to ściśle z różnymi problemami, przede wszystkim z obszaru czynników psychologicznych i wynikających ze stresu (czynniki psychogenne). Zaburzenia te mogą się przejawiać w postaci dysocjacyjnej amnezji, fugi, osłupienia, transu i opętania, zaburzeń ruchu, drgawek, znieczuleń, czy utraty czucia zmysłowego. Wymagają w procesie diagnostyki bardzo uważnego różnicowania z innymi zaburzeniami psychicznymi i somatycznymi.

Amnezja dysocjacyjna – polega na częściowej, rzadziej całkowitej, utracie pamięci, najczęściej na skutek traumatycznych wydarzeń życiowych. Zaburzenia pamięci mogą dotyczyć tylko jednego albo kilku obszarów życia związanych z tym wydarzeniem, a w pozostałych pacjent może funkcjonować prawidłowo.

Fuga dysocjacyjna – pacjent w swoim zachowaniu wykonuje wiele różnych czynności, czasami bardzo złożonych (np. podróżuje daleko od miejsca zamieszkania), których potem nie pamięta (objawy amnezji dysocjacyjnej), nie wie np. gdzie był i w jakim celu.

Osłupienie dysocjacyjne – polega na całkowitym niekontrolowalnym „odcięciu się” danej osoby od sytuacji, osób, miejsca, w którym się znajduje. Pacjent jest przynajmniej w znacznym stopniu przytomny, ale nie ma z nim jakiegokolwiek kontaktu emocjonalnego, słownego, czy wyrażonego w jego ruchu i zachowaniu.

Trans i opętanie – mówimy o tym obszarze zaburzeń, kiedy niezależnie od własnej woli pacjent traci kontrolę nad myślami, przeżywaniem, ciałem, własną tożsamością z poczuciem (a czasami nawet z jego całkowitą utratą) jej kontrolowania przez „siły zewnętrzne”.

Dysocjacyjne zaburzenia ruchu – przejawiają się zaburzeniami w poruszaniu poszczególnymi częściami ciała, np. kończynami; przypomina to częściowy niedowład lub – przy znacznym nasileniu – całkowite porażenie.

Drgawki dysocjacyjne – zwane też napadami rzekomymi, przypominają drgawki w przebiegu pełnoobjawowego napadu padaczkowego, ale bez innych towarzyszących mu objawów, a świadomość pacjenta jest przy tym w pełni lub przynajmniej częściowo zachowana.

Dysocjacyjne znieczulenia i utrata czucia zmysłowego – to psychogenne (niemające podłoża organicznego) zaburzenia czucia w zakresie różnych obszarów skóry czy narządów zmysłów, np. różnego rodzaju zaburzenia wzroku, słuchu, węchu.

Inne zaburzenia dysocjacyjne – np. zespół Gansera (trudność w wykonywaniu niektórych prostych czynności czy odpowiedzi na najprostsze pytania, przy zachowaniu umiejętności działań złożonych czy odpowiedzi na skomplikowane pytania); osobowość podwójna (mnoga) – występowanie u danej osoby jednej, dwóch lub kilku osobowości, z własną odrębną tożsamością dla każdej z postaci i brakiem wzajemnych wspomnień pomiędzy nimi w trakcie „zmiany” osobowości.

Zaburzenia występujące pod postacią somatyczną
Do zaburzeń tych zalicza się m.in. zaburzenia somatyzacyjne, zaburzenia hipochondryczne, zaburzenia autonomiczne pod postacią somatyczną, czy uporczywe bóle psychogenne. Pacjent skarży się na dolegliwości somatyczne, które mają wyraźny związek z czynnikami psychologicznymi, czego chory zwykle nie akceptuje w rozumieniu przyczyn swojego funkcjonowania i związanego z nim poziomu cierpienia.

Zaburzenia somatyzacyjne – związane są z licznymi i ciągłymi skargami pacjenta na wiele różnych, często zmieniających się dolegliwości somatycznych, które niekoniecznie dotyczą konkretnej choroby czy chorób somatycznych. Zazwyczaj pacjent podaje objawy z zakresu różnych układów i narządów, np. układu oddechowego (duszność, przyspieszony oddech), układu sercowo-naczyniowego (przyspieszone bicie serca), układu pokarmowego (biegunki, zaparcia, wzdęcia, nudności) oraz cały szereg innych dolegliwości, jak bóle i zawroty głowy, poczucie mrowienia, cierpnięcia, swędzenia, czy pieczenia różnych obszarów ciała. Pacjenci często są poddawani wielu różnym badaniom zarówno podstawowym, jak i specjalistycznym, których wyniki nie odbiegają od normy. Dopiero konsultacja psychiatryczna (po wykonaniu tych badań) może ukierunkować dalszy sposób postępowania i leczenia takiego pacjenta.

Zaburzenia hipochondryczne – polegają na przewlekłym, uporczywym przekonaniu pacjenta o występowaniu u niego co najmniej jednej poważnej choroby somatycznej, która według niego ma wiele niekorzystnych dla niego konsekwencji. Osoba na nie cierpiąca zazwyczaj skarży się na różne, ale niezbyt liczne, objawy związane z tą chorobą, które ją „potwierdzają”. Często nie mają one charakteru nieprawidłowego, patologicznego, ale przez chorego są tak odbierane. Pacjent, po wykluczeniu „chorób” przez lekarza, może „zmieniać” swoje „rozpoznania” na inne podczas kolejnych wizyt lekarskich, albo odnajdywać u siebie kolejne objawy będące „dowodem” choroby u niego „występującej”. Czasami tacy pacjenci odwiedzają wielu lekarzy różnych specjalności, ale mogą się czuć urażeni propozycją konsultacji psychiatrycznej.

Zaburzenia (dysfunkcje) autonomiczne występujące pod postacią somatyczną – związane są przede wszystkim z podawanymi przez pacjenta skargami na dolegliwości związane z funkcjonowaniem układów kontrolowanych głównie przez nerwowy układ autonomiczny, m.in. układu sercowo-naczyniowego, oddechowego czy pokarmowego. Pacjent może zgłaszać np. objawy „nerwicy serca”, „nerwicy żołądka”, psychogennej biegunki, wzdęć, niestrawności, czkawki, przyspieszony oddech, przyspieszone bicie serca, drżenie ciała. Podaje też szereg innych objawów, które wiąże z danym układem czy narządem i skupia swoją uwagę na tych dolegliwościach i możliwych ich konsekwencjach, co daje mu poczucie cierpienia, pomimo prawidłowych wyników specjalistycznych badań diagnostycznych.

Uporczywe bóle psychogenne – polegają na przewlekle występujących uporczywych silnych bólach, np. psychogennych bólach głowy czy dolnego odcinka kręgosłupa, które nie są związane z zaburzeniami czy chorobami somatycznymi, ale w ich powstawaniu i rozwoju główną rolę odgrywają czynniki psychologiczne.

Inne zaburzenia nerwicowe
Do kategorii tej zalicza się m.in. neurastenię i zespół depersonalizacji-derealizacji. Neurastenia jest zaburzeniem psychicznym związanym ze skargami pacjenta na tzw. „męczliwość psychiczną”, poczucie zmęczenia albo po wysiłku umysłowym, albo po nawet najmniejszym wysiłku fizycznym. Towarzyszą temu różne nieprzyjemne doznania fizyczne, np. napięciowe bóle głowy, zawroty głowy, bóle mięśniowe, a także psychiczne: drażliwość, zaburzenia snu, niemożność odprężenia się, relaksacji i odpoczynku.

Zespół depersonalizacji-derealizacji rozpoznaje się wtedy, gdy pacjent ma poczucie, że jego własne przeżycia, uczucia, myśli i pamięć nie należą do niego, „nie są jego”, albo kiedy przedmioty czy osoby w jego otoczeniu sprawiają wrażenie nierealnych, „oderwanych od rzeczywistości”, „odległych”, czy też sztucznych (np. poczucie, że przedmioty dookoła to rekwizyty). Pacjent ma świadomość zachodzącej zmiany. Objawy takie mogą występować u osób zdrowych psychicznie np. w sytuacji przemęczenia, ale mogą też występować w przebiegu innych zaburzeń psychicznych, w tym nerwicowych.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

23. Terapia dzieci z objawami ADHD, ADD

ADHD czyli standardowo rozumiany zespół nadpobudliwości psychoruchowej, to rodzaj choroby, który jest stosunkowo częstą chorobą. Przejawia się praktycznie nawet u 9% dzieci, które rozpoczęły naukę w szkole podstawowej. Polega na niemożności skupienia uwagi, która jest połączona z hiperaktywnością dziecka. Ma to o tyle złe skutki, że dziecko nie jest w stanie odpowiednio wykonywać poleceń oraz brać udział w toku uczenia się.

ADD to jednostka chorobowa bardzo podobna, w której także występuje problem ze skupieniem uwagi przez jednostkę chorą. W tym jednak przypadku nie ma ona żadnych problemów z nadpobudliwością motoryczną i ruchową. Co za tym idzie, dziecko uznawane jest przez społeczeństwo za zamknięte w sobie, a czasem nawet niezdolne do pracy w grupie i życiu w społeczeństwie.

Nawet cichy przebieg choroby może skutkować znacznym pogorszenie własnej wartości przez dziecko, co może odbić się stanami depresyjnymi w przyszłości. Konieczne jest zatem odpowiednie dobranie środków, które w sposób szybki i skuteczny pomogą maluchowi w zwalczeniu niskiego poczucia własnej wartości oraz wspomaga proces prawidłowego wzrostu i uczenia się.

Każdy rodzic chciałby, żeby jej dziecko było grzeczne i posłuszne. Jednak każde zdrowo rozwijające się dziecko jest bardzo ciekawe świata i w każdy możliwy sposób pragnie poznać wszystko to, co znajdzie się jego w zasięgu.

Jeżeli jednak mają Państwo, że ciekawość i ruchliwość Państwa dziecka jest znacznie ponad to, co obserwujecie Państwo u innych dzieci – należy zgłosić się do Poradni Empatia, ponieważ być może Wasze dziecko cierpi na zespół nadpobudliwości psychoruchowej, potocznie zwanym ADHD. Nasi Specjaliści dobiorą odpowiednie metody terapii, które pozwolą zniwelować objawy choroby.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

24. Terapia dzieci z zaburzeniami zachowania: agresja i autoagresja

Zachowania agresywne i autoagresywne wynikają z wielu złożonych czynników i stanowią poważny problem. Najczęściej są rezultatem niewykształcenia właściwych form zachowań lub wykształcenia zachowań niepożądanych. Często zdarza się, że dziecko wyuczyło się poprzez naśladownictwo i obserwację negatywnych zachowań, np. oglądając filmy nasycone przemocą lub też grając w gry, w których nie obowiązują zasady wiążące nas w codziennym życiu. Bagatelizowanie problemu, czy też potoczne błędne myślenie, że „dziecko z tego wyrośnie” może prowadzić do poważnych problemów w przyszłości, łącznie do konfliktów z prawem.
Nasi Terapeuci ustalą przyczynę zachowania i zastosują odpowiednią formę terapii.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

25. Terapia indywidualna dla młodzieży z różnymi rodzajami trudności i zaburzeń, np. stosowaniu używek

Młodzież, która sięga po alkohol czy też inne używki z pewnością nie uważa się już za dzieci. Swoimi doświadczeniami młodzi ludzie mogliby obdarować niejednego dorosłego. Ale nie są też jeszcze dorosłymi ludźmi. Są zależni od swoich rodziców, próbują jeszcze chodzić do szkoły, czasami pracują gdzieś dorywczo. Sami nie chcą być ani dziećmi ani dorosłymi. Ta pozycja zawieszenia często bardzo im odpowiada.

Chcą zapomnieć o kłopotach w szkole, o niezbyt fortunnych związkach i relacjach z rówieśnikami, czują się nierozumiani przez rodziców, a jeśli już znajdą kogoś bliskiego, to za chwilę ,,zły los" i tak ich tego pozbawia. Czują się winni i pokrzywdzeni. Większość z nich rozpoczęła eksperymentowanie ze środkami psychoaktywnymi już w szkole podstawowej. Często od początku regułą były ostre incydenty alkoholowe. Nawet, jeżeli było to picie sporadyczne, to takie ,,na full", czyli do samego końca, do utraty kontaktu z rzeczywistością. ,,Totalny odlot" jest dla nich najważniejszy. Zapomnieć, nie czuć choć przez chwilę, nie być - to przerywniki, które są dla nich ważniejsze niż samo życie. Chcą przestać pić, ale cena, jaką wypadałoby za to zapłacić, jest dla nich niewyobrażalnie wielka. Pozbawić się ,,odlotu", to tak jakby pozbawić się życia albo zwariować.

Większość dorosłych alkoholików w podobny sposób mówi o swoich początkach picia i o powodach, dla których sięgało po alkohol, często w wieku 14, 15, 16 lat, jak dzisiejsza młodzież.

Terapia łączy w sobie program rozwoju osobistego, terapii uzależnień oraz profilaktyki środowiskowej. Uczymy norm społecznych, umiejętności życiowych, relacji z dorosłymi i rówieśnikami, kształcenia postaw i granic oraz poszukiwanie wizji życia.

Pomagamy w zrozumieniu otaczającej rzeczywistości, przewidywalności doświadczeń, chociażby tych, wynikających z łamania norm społecznych oraz poszukiwanie zasobów, które pozwalają poradzić sobie w różnych, trudnych sytuacjach życiowych.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

26. Terapia dzieci uzależnionych od komputera, Internetu, gier, telefonu, telewizji, zakupów, fast-food i innych współczesnych uzależnień behawioralnych

Obecnie mamy do czynienia z nowym, poważnym zjawiskiem – uzależnianiem się ludzi, w tym szczególnie dzieci i młodzieży od tzw. nowych mediów. Nazwa ta obejmuje Internet (w tym tzw. czaty, czyli rozmowy oraz interaktywne gry internetowe), gry wideo, a nawet komórki - szczególnie tzw. testowania, czyli komunikowania się poprzez wysyłanie wiadomości SMS. Problemy te są przez jednych wyolbrzymiane, przez innych nie doceniane, a dla wielu stanowią niezrozumiałą abstrakcję. Przesiadywanie przed komputerem, w porównaniu z innymi mogącymi spowodować uzależnienie zachowaniami, takimi jak picie alkoholu czy palenie papierosów, nie jest zasadniczo spostrzegane, jako zachowanie negatywne. Dlatego też praktycznie, często nieuchwytny jest stan przejściowy, gdy osoba nie jest jeszcze uzależniona, ale jest już na prostej, szybkiej drodze do rozwinięcia poważnego problemu. Gdy uświadamia ona sobie ze ma problem, lub gdy otocznie to w końcu dostrzeże, może być już głęboko uzależniona. Wielu młodych ludzi z zaburzonym obrazem samego siebie, z zaniżonym poczuciem własnej wartości, czuje się w komputerowym świecie bezpiecznie. W tym świecie nie jest ważna uroda, płeć, wykształcenie, kolor skóry, czy przekonania. Wszyscy są tu sobie równi, nie ma dyskryminacji, a jedynym kryterium wartości jednostki jest sprawność poruszania się w sieci. Internet, który niesie szybki i tani kontakt z całym światem oraz zapewnia wszechstronny przepływ informacji, dla niektórych użytkowników staje się nałogiem i prowadzi do zaburzeń w kontaktach z otoczeniem.

Uzależnienie od komputera i Internetu

Zasadniczą istotą uzależnienia od komputera nie jest komputer, jako urządzenie, tylko utrata kontroli w sięganiu po określone formy korzystania z niego. Nie wszyscy korzystający z komputera, nawet bardzo intensywnie, wpadają w psychologiczną zależność. Nie spotyka to np. osób wykorzystujących komputer, jako narzędzie pracy.

Uzależnienie od komputera, tzw. siecioholizm lub netoholizm może mieć różne formy i przejawy. Do najważniejszych, w przypadku dzieci, zalicza się:

  • uzależnienie od komputera czyli nawykowe niemal „przesiadywanie” na komputerze, nieumiejętność normalnego funkcjonowania bez komputera
  • uzależnienia od interaktywnych gier komputerowych

 

Najmodniejsze obecnie wśród dzieci, zwłaszcza wśród chłopców, są gry oparte na strategii wojennej, które zaburzają system moralnej oceny (wszystko można zdobyć tylko przemocą, podstępem) oraz zaburzają kontakt z rzeczywistością (bohaterów można uśmiercać wielokrotnie), a ponadto szybko przesuwające się obrazy dezorganizują mechanizm percepcji u młodego człowieka. Ostatnio coraz popularniejsze stają się gry hazardowe, np. internetowy poker.

Młodzież częściej uzależnia się od Internetu. Najczęstsze uzależnienia od Internetu to:

  • uzależnienie od internetowych kontaktów społecznych, tzw. socjomania internetowa, czyli specyficzne uzależnienie od kontaktów z tzw. społecznością sieciową, polegające na bardzo częstych, czasem niemal nieustannych rozmowach i pogaduszkach z osobami zaprzyjaźnionymi (np. kolegami z klasy), a także przypadkowymi osobami, zwykle używającymi fałszywej tożsamości
  • uzależnienie od sieci internetowej, polegające na ciągłym przesiadywaniu na Internecie, z wykorzystaniem wszystkich jego możliwości. Osoby te pozbawione dostępu do Internetu nie potrafią normalnie funkcjonować
  • erotomania Internetowa, czyli zespół uzależnienia od wirtualnej treści o charakterze erotycznym, niejednokrotnie pornograficznym

Jedną z głównych konsekwencji „pułapki sieciowej” jest odczuwane przez internautów przeładowanie i przeciążenie ogromem i różnorodnością informacji. Mówiąc językiem młodzieżowym „mózg się lasuje”. Okazuje się, iż najnowocześniejsze badania wykazują, że mózg, godzinami przesiadującego przy komputerze, rozgrzewa się powyżej swojej normalnej ciepłoty i stąd to poczucie przeciążenia.

Uzależnienie od telewizji

Telewizja we współczesnym świecie ustępuje miejsca Internetowi, ale w Polsce nadal jest istotną formą aktywności dzieci i młodzieży w czasie wolnym. Telewizja nadal ma ogromny, wieloraki i wielopłaszczyznowy wpływ na odbiorcę. Niekorzystne zjawiska związanym z korzystaniem z telewizji to:

Ucieczka przed rozwiązaniem problemu

Do jednego z objawów telemanii należy korzystanie z telewizji, jako środka uspokajającego, oglądanie programów bez selekcji, odczuwanie relaksu podczas oglądania, a po zakończeniu emisji gorsze samopoczucie niż przed włączeniem telewizora.

Iluzoryczna wizja świata

Wielu psychologów uważa, że dzieci nie powinny być pozostawione przed telewizorem bez kogoś, kto na bieżąco będzie mógł z nimi oceniać, co jest w telewizji złe, a co dobre. Warto też powiedzieć dziecku, a i sobie uświadomić, że to, co oglądamy na ekranie, nie dzieje się naprawdę. Film to nie życie. To bardzo ważne, żeby osoby, narażone na wpływ telewizji, miały do niej właściwy dystans.

Dezinformacja odbiorców

Telewizja jest tak skonstruowana, że przekazywana przez nią „papka” jest strawna dla każdego. To odbiera widzom potrzebę krytykowania tego, co widzą. Telewizja może być przekaźnikiem dezinformacji.

Uczenie się przemocy

Okazuje się, że największym zainteresowaniem ze strony młodych ludzi cieszą się filmy w kinach i w telewizji, które przekazują dużą porcje emocji i budzą odruchy agresji.

Epatowanie seksem

Podejście do seksualności we współczesnej cywilizacji „produkuje” dziś nieustanną stymulację seksualną, której poddawani są coraz młodsi ludzie.

Sygnały, które powinny zaniepokoić rodziców

W przypadku wszystkich rodzajów uzależnień, mechanizm jest podobny. Dziecko czy nastolatek zwodzi rodziców, że za chwilę wyłączy komputer i zajmie się nauką czy innymi obowiązkami. W rzeczywistości ta "chwila" trwa zwykle kolejną godzinę. Znane są przypadki rodzin w Polsce, gdzie kilkunastoletni synowie odcięli się zupełnie od świata zewnętrznego, nie chcą chodzić do szkoły i kilkanaście godzin dziennie spędzają przed komputerem, śpiąc tylko kilka godzin. Problem ten nie dotyczy tylko dzieci i młodzieży, ale również dorosłych. Jednak prawdopodobieństwo popadnięcia w uzależnienie jest znacznie większe w wieku rozwojowym niż u osób dorosłych.

Jeśli danemu dziecku czy nastolatkowi trudno obejść się bez komputera albo Internetu, gdy zamiast odrabiać lekcje, uprawiać sport czy rozmawiać z rodzicami wychowankowie myślą jedynie o tym, by jak najszybciej zasiąść do komputera, jeśli brak dostępu do komputera rodzi u nich podrażnienie, a czasem nawet agresję, to mamy do czynienia z niebezpiecznym okresem przejściowym. Jeżeli w takiej sytuacji nie pojawi się pomoc ze strony rodziców czy innych dorosłych osób, dochodzi do fazy uzależnieni, tzn. całkowitej utraty kontroli nad aktywnością, której dotyczy. W takiej sytuacji za późno już jest na dyskusje, groźby czy pogadanki wychowawcze ze strony rodziców. Uzależnieni znajdują się bowiem pod presją psychicznych mechanizmów, które są analogiczne do mechanizmów występujących w chorobie alkoholowej czy narkomanii. Wtedy potrzebna jest już pomoc specjalistów, którą otrzymacie Państwo w Poradni Empatia.

Czas trwania: 45 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

27. Terapia wspierająca dla dzieci, młodzieży i rodziców w sytuacji konfliktów rodzinnych

Czas pomiędzy traumatycznym wydarzeniem, a spotkaniem ze specjalistą ma decydujące znaczenie dla zdrowia psychicznego. Stwarza szansę na udzielenie pomocy adekwatnej do potrzeb i oczekiwań w obliczu nagłej i niespodziewanej sytuacji zagrażającej poczuciu bezpieczeństwa.

Poradnia Empatia udziela pomocy dzieciom, młodzieży i rodzicom w sytuacjach doznanej przemocy (w domu, w miejscu pracy, w szkole, w pracy itp.), problemów rodzinnych, konfliktów w rodzinie, trudności wychowawczych, utraty bliskiej osoby, kłopotów w szkole, konfliktów rówieśniczych, utraty zdrowia, wypadków i katastrof, utraty poczucia bezpieczeństwa, utraty chęci życia, myśli samobójczych.

Czas trwania: 60 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

28. Interwencja kryzysowa dla młodzieży lub rodziców mających trudności z wychowaniem

Szybki kontakt z osobą znajdującej się w kryzysowej sytuacji życiowej, również w miejscu zamieszkania (w przypadku dojazdu specjalisty do wskazanego miejsca, należy dodatkowo uwzględnić zwrot kosztów dojazdu, który ustalany jest indywidulanie)

Jeśli znaleźliście się Państwo w sytuacji bez wyjścia, a jej złożoność Was przerasta, Wasze dorastające dziecko wpadło w kłopoty, nie wiecie Państwo, jak postąpić w trudnej sytuacji możecie Państwo zwrócić się do Poradni Empatia.

Czas trwania: 60 minut
Organizacja: 1 spotkanie

 

29. Terapia wspierająca dla dzieci i młodzież pt. „Kalejdoskop emocji i uczuć”

Celem warsztatów jest wypracowanie umiejętności rozpoznawania emocji i uczuć oraz radzenia sobie z nimi. Warsztaty prowadzone są w grupach od 5 do 10 osób.

Czas trwania: łącznie 10 godzin, 60 minut - 1 spotkanie
Organizacja: 10 spotkań, co tydzień w sobotę 1 godzina

 

30. Terapia wspierająca dla dzieci i młodzieży pt. „Stres i złość – jak wygrać”

Celem warsztatów jest wypracowanie umiejętności radzenia sobie ze stresem i złością. Warsztaty prowadzone są w grupach od 5 do 10 osób.

Czas trwania: łącznie 10 godzin, 60 minut - 1 spotkanie
Organizacja: 10 spotkań, co tydzień w sobotę 1 godzina

 

31. Terapia wspierająca dla dzieci i młodzieży pt. „Przemoc i agresja”

Celem warsztatów jest zniwelowanie zachowań niepożądanych i wypracowanie umiejętności rozwiązywania problemów. Warsztaty prowadzone są w grupach od 5 do 10 osób.

Czas trwania: łącznie 10 godzin, 60 minut - 1 spotkanie
Organizacja: 10 spotkań, co tydzień w sobotę 1 godzina

 

32. Terapia wspierająca dla dzieci i młodzież pt. „Komunikacja bez konfliktów”

Uczestnicy dowiedzą się jak mówić, żeby inni nas rozumieli, poznają zasady porozumiewania się z rodzicami, nauczycielami i rówieśnikami. Warsztaty prowadzone są w grupach od 5 do 10 osób.

Czas trwania: łącznie 10 godzin, 60 minut - 1 spotkanie
Organizacja: 10 spotkań, co tydzień w sobotę 1 godzina

 

33. Terapia wspierająca dla dzieci i młodzież pt. „Nie taki diabeł straszny”

Niemal każdy z nas zna uczucie paraliżującego strachu przed sprawdzianem, odpowiedzią ustną „przed tablicą”. Uczyliśmy się, znaliśmy odpowiedź, a nagle „ pustka w głowie”. Podczas warsztatów dzieci i młodzież nauczą się panowania nad stresem egzaminacyjnym, poznają sprawdzone techniki radzenia sobie z nim. Warsztaty prowadzone są w grupach od 5 do10 osób.

Czas trwania: łącznie 4 godziny, 60 minut - 1 spotkanie
Organizacja: 4 spotkania, co tydzień w sobotę 1 godzina

 

34. Terapia wspierająca dla dzieci i młodzieży pt. „Poznaj siebie – zaplanuj karierę”

Każdy z nas posiada naturalne predyspozycje zawodowe, zdolności i umiejętności. Aby zaplanować rozwój osobisty, wybrać odpowiednią szkołę, nakreślić plan kariery zawodowej oferujemy Państwu spotkania z doradcą zawodowym.

Zajęcia mają charakter indywidulanych spotkań lub grupowych warsztatów (5-10 osób)

Czas trwania zajęć grupowych: łącznie 8 godzin, 4 spotkania po 2 godziny
Czas trwania spotkań indywidualnych: 4 godziny, 2 spotkania po 2 godziny

 

35. Terapia wspierająca pt. „Smutno mi” – dla dzieci i młodzieży

Przeznaczona jest dla dzieci i młodzieży, które przeżyły traumę, np. z powodu złego traktowania przez dorosłych, utraty bliskiej osoby, wypadku, rozwodu rodziców, przeprowadzki, zmiany szkoły i otoczenia.

W zależności od stanu i potrzeb dziecka spotkanie mogą odbywać indywidulanie lub w grupie. Terapia obejmuję zawsze 2 spotkania diagnostyczne, po 60 minut każde, na którym specjalista określa problem i zaleca rodzaj terapii indywidualnej lub grupowej.

Ilość godzin terapii indywidualnej jest uzależniona od rodzaju problemu i postępów w terapii. Najczęściej początkowo zalecane są spotkania indywidualne a następnie terapia w grupie. Terapia grupowa składa się z 4 spotkań po 60 minut każde. Terminy i częstotliwość spotkań ustalana jest indywidualnie, zgodnie z potrzebami dzieci i młodzieży oraz z możliwościami rodziców.

WCZESNE WSPOMAGANIE ROZWOJU DZIECKA:

Program Wczesnego Wspomagania Rozwoju (WWRD) to kompleksowe działania terapeutyczne, mające na celu pobudzanie psychoruchowego i społecznego rozwoju dziecka od chwili wykrycia niepełnosprawności lub zagrożonego niepełnosprawnością do podjęcia nauki w szkole.

Ogólny program WWRD:

    • terapia logopedyczna/neurologopedyczna – polegająca na usprawnianiu aparatu artykulacyjnego, korekcji wad wymowy oraz usprawnianiu funkcji komunikacyjnej języka
    • terapia psychologiczna – polegająca na wspieraniu sfery emocjonalnej, społecznej i intelektualnej. Koncentruje się na nauce umiejętnego nawiązywania i podtrzymywania relacji społecznych, rozumienia i kontroli stanów emocjonalnych, rozwijaniu logicznego myślenia i koncentracji oraz wspieraniu sfery motywacyjnej dziecka
    • terapia pedagogiczna – polegająca na wielozmysłowej stymulacji dziecka: analizy i syntezy wzrokowej i słuchowej, udzielaniu wskazówek do pracy w domu zgodnie z programem terapeutycznym i osiąganymi przez dziecko postępami
    • fizjoterapia – usprawnianie zaburzonych funkcji ruchowych
    • współpraca z rodzicami – opracowanie indywidualnego programu terapeutycznego dostosowanego do potrzeb dziecka, omawianie postępów w terapii oraz obszarów deficytowych, opracowywanie nowych zaleceń zgodnie z aktualnie pojawiającymi się potrzebami
    • współpraca z innymi specjalistami

 Czas trwania WWRD oraz cena usług ustalana jest indywidualnie

 Cennik usług

AKADEMIA WZOROWEGO RODZICA - więcej w zakładce DLA RODZICÓW

Rozumiemy, jak ciężko funkcjonuje się rodzicom, którzy cierpią z powodu problemów swojego dziecka. Nie musicie być z tym sami. Poradnia Empatia wspiera także osoby dorosłe.